Selecteer een pagina

Eindelijk dan weer eens een kleine update over hoe het hier bij ons gaat. We hebben een fantastische zomer gehad met een record aantal kampeerders en iets minder huizenbewoners. Veel kwamen met eigen auto, verbleven hier een week (of meer) en vertelden ons hoe Puglia hen langzaamaan verovert. Ze worden in eerste instantie overvallen door de schoonheid van de oude lijvige olijfbomen op de rode aarde in de door lage muurtjes begrensde landerijen. Men was echter niet altijd zeker hoe de rest van deze bergloze streek hen zou bevallen. Zorgen om niks bleek. De fietsers genoten van de kleine weggetjes en onverwachte juweeltjes die ze op hun pad tegenkwamen. Anderen gingen op zoek naar het culturele erfgoed en vonden het uitbundig barokke Lecce, de grotwoningen van Matera of de indrukwekkende mozaïeken vloer in de kathedraal van Otranto. Terwijl in de rest van Italie hele busladingen vol van de ene hotspot naar de ander worden gereden, wordt in Puglia niks, behalve dan Alberobello, met veel tamtam gepresenteerd. Het is er gewoon en bijna elk binnenstadje is een klein pareltje, die je soms eerst nog uit zijn schaal moet kraken. Dit, het verrassende eten, de ongerepte stranden en ons paradijsje blijken Puglia tot een verslavende cocktail te maken. Niet voor niets kwamen er ook dit jaar weer een aantal gasten terug. Soms zelfs al voor de vijfde keer! Ook vierde Roberta haar 50ste verjaardag op de piazza en kwam neef Lucas met zijn vriendinnetje kamperen.

Lunch aan zee ter ere van Robi's 50ste verjaardag

Lunch aan zee ter ere van Robi’s 50ste verjaardag

Net als in de rest van Europa hebben we qua weer een raar seizoen gehad. In het voorjaar waren de dagen warm, maar de avonden frisjes. De maanden juli en augustus waren droog, warm, soms heet, maar heel goed te doen. Nu is het warmachtig en af en toe vallen er een paar druppels. Zodra er een windje staat, zijn de avonden fris. Rosie heeft al elke avond haar trui en lange broek aan, terwijl de muggen zich nog wel aan mijn blote armen en benen kunnen verlustigen. Alles is betrekkelijk. Door het gekke weer hadden we ook veel meer last van wespen dan de voorgaande jaren. Dit jaar bouwden ze hun nesten in de grond en die waren moeilijker te traceren en te bestrijden dan die in een boom of struik. Leve internet (en Rosie’s drang om dingen uit te zoeken), met een oplossing voor alles! Gelukkig gaan wespen op een gegeven moment ook naar bed en na zonsondergang (in de zomer op zijn laatst om 9 uur) kon iedereen genieten van een ongestoorde maaltijd. Wij schijnen niet de enigen geweest te zijn. Zelfs restaurants bleven tussen de middag dicht, omdat wespen de eetlust van gasten vergalden. Toch hebben een aantal keer heerlijk met onze vrienden kunnen lunchen en dat is eigenlijk het allerfijnste wat er is.

Rosie, het kattenvrouwtje

Rosie, het kattenvrouwtje

Onze poezenkolonie maakt het goed. De kleintjes van Tijger zijn uitgegroeid tot brutale donderstenen, maar ze komen er mee weg. Nanna en Leroy zijn echte kampeerpoezen en maakten elke ochtend even een rondje om iedereen goedemorgen te wensen en alvast een ontbijtje mee te pikken. Op de piazza zie je ze niet zoveel, maar op het land gooien ze zich graag voor je voeten of kruipen ze op je schoot. Punto keerde, na een maand ergens anders vakantie gevierd te hebben, terug naar zijn honk. Er is op dat andere adresje goed voor hem gezorgd, want alhoewel hij aanviel op de brokjes, was hij goed gevuld. Foxy heeft deze zomer helaas niet meer meegemaakt. De complicaties na de operatie hadden haar wil in de strijd gebroken. Muis is gestopt met haar gewoonte om ons wreed uit onze slaap te wekken door de boel te slopen. Nu we haar dan steeds buiten zetten i.p.v. eten te geven, beseft ze dat ze ons ook wakker kan maken door heel hard in onze oren te snorren. Om slecht gedrag te belonen was natuurlijk dom van ons, maar met opvoeden hebben we niet zoveel ervaring. We leren hier wel veel van alle gezinnen met kinderen (dit jaar veel ‘grote’ gezinnen met 3 kinderen). Iedereen heeft zo zijn eigen aanpak (of niet), maar onze grootste bewondering ging uit naar het stel dat met 3 jongetjes, allen onder de 5 jaar, een aantal maanden met de tent door Europa trok. Wat een organisatie, wat een geduld, maar ook wat een rijkdom om dat met elkaar mee te kunnen maken.

Het nieuwe 2-persoonstent

Het nieuwe 2-persoonstent

Het seizoen is nu bijna ten einde. Mondjesmaat hebben we gasten in de huizen en af en toe zijn er kampeerders. We gaan ergens begin oktober dicht met de camping. Er komt dan nog een fietsende familie die we niet wilden teleurstellen. We weten namelijk hoe moeilijk het is om een fijne en open camping te vinden in het naseizoen. Voor het volgende jaar hebben we drie nieuwe tenten, een grote familietent en twee wat kleinere 2-persoonstenten, aangeschaft omdat de oude inmiddels zijn overleden. Dat was weer een flinke investering, maar ze zijn het waard. Daarna is het afbouwen, opruimen en hopen dat Azzurra Grande deze winter ook wat gasten zal aantrekken. Overdag uit de wind en met je hoofd in een prikkelend winterzonnetje op de piazza (de buitentemperatuur kan overdag nog oplopen naar 19°!) of ‘s avonds bij de houtkachel in een heerlijk geheel verwarmd huis, is dat boek snel uit!