Het lijkt wel of er na al die maanden hard werken (echt!) eventjes de klad in is gekomen. Nu alle grote klussen (die we zelf kunnen doen) klaar zijn, is het moeilijk om me op te peppen voor de kleinere klusjes. Afgelopen 2 weken heb ik vooral veel gelezen en gerelaxt, ook nodig, waardoor onze nieuwe campinggasten (ex-studiogenote van Rosanna met haar vriendin) wel een heel verdraaid beeld hebben gekregen van ons leventje tot nu toe hier. Ze denken waarschijnlijk dat we (Rosanna had het i.v.m. vakantietijd ook rustig met haar werk) altijd laat opstaan en maar een beetje hangen. Dat uitslapen was nodig doordat we gezellige late avondjes met hun hadden en nadat ik gestopt ben met werken (wat overigens een ongekende luxe is) heb ik nog niet veel dagen stilgezeten, dus dat luieren kwam ook goed van pas. We zijn een dagje naar het strand geweest (voor Rosie pas de 3^e keer en ik was ook al bijna een maand niet geweest) en we hebben ons verder bezig gehouden met de dingen van alle dag. Door bijvoorbeeld de vele wind moest er veel geveegd worden en Rosanna heeft kruiwagens vol met dennennaalden op het land gestort. Ook de kappertjesstruiken (ze zijn echt verrukkelijk, veel smaakvoller dan die zure dingetjes uit die minipotjes) weten van geen ophouden. Alhoewel …..ik heb het idee dat het seizoen er voor hun bijna opzit – is ook niet erg, want het is een nogal arbeidsintensief werkje. De witte (pitloze) druiven zijn allemaal al opgegeten en de rode druiven zijn nu aan de beurt, lekker zoet en ook weer in overvloed.

Af en toe is het fijn als een boom klaar is met vrucht dragen en dat is het geval met de peertjes. We hebben er veel van gegeten (en perensap van gemaakt), maar veel zijn toch ook verrot op de grond gevallen. Dat lag niet aan onze aandacht, maar het lijkt er op dat veel perenbomen zijn aangetast door iets. Er zijn ook weer rijpe vijgen (een opmerkzame kampeerster kwam er mee aanlopen) en dit keer zijn ze veel kleiner van formaat. Ze liggen nu te drogen op een – door Roberta vervaardigd – bamboerek met muggengaas erover. Hopelijk overleven deze het wel. Gisteren bleken ook veel van de amandelen klaar te zijn voor de pluk en met een wiebelende hoge ladder hebben we er al een hoop verzameld. Heel binnenkort zijn ook de fichi d’India (cactusvruchten) rijp. Het zijn er nogal wat, de cactussen groeien hier als kool, en we hebben geen flauw idee hoe ze smaken en wat je er allemaal mee kunt doen. Rosanna is altijd het goed in het vinden van recepten, dus aan haar de taak om het internet af te struinen. Ze is trouwens ook goed in het verwijderen van cactusnaalden uit ellebogen – wel met een brilletje op – heb ik gemerkt. Doordat Rosanna niet zo lui was als ik, hebben we ook de achterdeur aangepakt. Zij heeft met het schuren de aanzet gegeven en samen hebben we ‘m geverfd. Nu zijn echt alle deuren blauw en is ook nog een klein tafeltje in de lak gezet. Met al deze opsommingen lijkt het alsof we toch hard bezig zijn geweest.

Op een maandag hebben we een typisch Italiaans zomers avondje beleefd. In Carovigno (een van de stadjes op 3 km afstand van ons huis) was een podium neergezet en de dochter van de landeigenaren van hiernaast moest optreden. Het hele plein (trouwens het enige mooie stukje van dit stadje is rondom dit plein, de rest is ronduit afzichtelijk) stond vol met plastic stoelen en het werd steeds drukker. We hadden één van de tafeltjes bij de pizzaria bemachtigd en konden het hele spektakel vanaf de zijkant volgen onder het genot van een hapje. Dit bleek een goeie keuze want na niet al te lange tijd was de hele familie (dochters, broer, moeder, zus, neefjes, nichtjes) van de buren op het terras van dezelfde pizzaria (de pizzabakker was hun neef) en het was gezellig. De optredens waren wat minder…. een soort pot porie van “kunsten”. Kinderen deden danspasjes op hun favoriete muziek, er werd klassiek geballet…door kinderen, er was een bimbo/bimbaverkiezing wat inhield dat babies die amper konden lopen door hun trotse moeder over het podium werden gesleept, voor tienermeisjes was er een missverkiezing en toen we uiteindelijk waren aangekomen bij de acts van boven de 21, hadden we het wel een beetje gehad. We bleven natuurlijk nog wel wachten op het optreden van de dochter (zij had trouwens een mooie, op het conservatorium geschoolde, stem), maar de uitslag duurde ons toch te lang. Achteraf hoorden we dat ze laatste was geworden, wat volgens ons doorgestoken kaart was. Zelfs het, overigens Nederlandse, meisje op de saxofoon – die maar af en toe boven de muziek uit te horen was – had een plaatsje boven haar. Ook in Ostuni was het op een avond feest, met podium en plastic stoelen en heel erg vaak het liedje “Volare oho, cantare ohoho”. Het bleek een tribute-avond te zijn voor de zanger van dit lied, wijlen Domenico Modugno – 2 keer winnaar van het Eurovisie Songfestival én uit Puglia! De maand augustus is dé vakantiemaand voor de Italianen met Ferragosto (15 augustus, Maria ten Hemelvaart) als hoogtepunt. Familieleden die verspreid zijn over het hele land (continent…, wereld zelfs) proberen die dag samen te zijn en het is overal dan ook een drukte van jewelste. De hele maand zijn er veel feesten – met of zonder vuurwerk – en we zijn benieuwd naar wat voor moois ons nog te wachten staat:)

Guiseppe kwam gisteren langs en had een krat met allerlei soorten tomaten, pepertjes en een paar verdwaalde witte aubergines bij zich. Aan mij de taak om de zaadjes te verzamelen en te drogen (de rest eten we natuurlijk op). We gaan ze dan in januari planten. Zo gaat hij met mij de orto (groententuin) vanaf het begin tot het eind opbouwen. Ik ben benieuwd. Morgen komt hij hier voor zijn eerste Engelse les. Hij wil vooral songteksten kunnen begrijpen en klanten kunnen helpen in het Engels. Morgen dan maar samen de eerste songtekst vertalen.