Ze zeggen dat de kou uit de lucht is nu Silvio B. zijn ontslag heeft ingediend maar helaas is het tegenovergestelde waar. Er waait een ijzige wind uit de Balkan en het kwik komt niet hoger dan 12 graden. Daar gaan mijn plannen om nog wat olijven (om in te maken) van de bomen te halen voordat ze de rest van de olijven komen plukken om er olie van te persen. We hebben de mannen van de frantoio (olijvenpers) geraadpleegd en ze waren niet echt onder de indruk van de hoeveelheid olijven aan de bomen. En dat terwijl wij dachten een superoogst zouden hebben. Zo zie je maar, we blijven toch nog maar een stelletje amateurs 🙂 Volgens hen kunnen we zo’n 300 à 400 liter olie verwachten en als je bedenkt dat wij met z’n 3en zo’n 50 liter olie per jaar gebruiken, dan blijft er toch nog een heleboel over om aan onze gasten te slijten. Als we dit jaar de bomen een beetje snoeien en ze wat lekkers te eten geven in de vorm van voedingssupplementen, dan wordt de oogst volgend jaar nog beter. Afhankelijk van de weersomstandigheden natuurlijk. Deze week wordt er geoogst, dat is een beetje vroeg, maar volgens de experts is dat beter. Vooral omdat anders eventuele regen en wind zal zorgen dat de olijven in rap tempo uit zichzelf naar beneden vallen.
Palmboom
Afgezien van een paar dagen regen vorige week, mogen we tot nu toe niet klagen over het weer. In Puglia hadden we gelukkig geen last van die vreselijke overstromingen zoals in het noorden van Italië en sinds onze piazza opnieuw is bestraat, stroomt het overtollige water gewoon het land op. Het schijnt trouwens uitzonderlijk geweest te zijn dat we onze eerste twee jaren zoveel regen hadden in september en oktober. In ons, alweer, derde jaar, scheen deze maanden juist het zonnetje en nu in november is het bij een temperatuurtje van zo’n 19 graden goed uit te houden. Ik ben begonnen met het snoeien rondom de huizen en ook de vijgenbomen zijn inmiddels gedaan. Nu zijn de amandelbomen aan de beurt en daarna de rest. Wat er op de landerijen om ons heen gedaan wordt, is daarin mijn leidraad. Verder wil ik het land zoveel mogelijk “opruimen”. Dit houdt voornamelijk het beteugelen van al het onkruid en het verplaatsen van losliggende stenen naar de muurtjes rondom. Het is geen straf om dit te doen bij een stralend zonnetje. Tot onze grote verdriet zijn twee van onze drie palmbomen dood. Zo’n anderhalve maand geleden zagen ze er nog fantastisch uit, met allemaal nieuwe bladeren en je hoorde degene aan de piazza zelfs groeien. Tenminste dat dachten we, maar er bleken allemaal beestjes in te zitten die de palm van binnenuit opaten. In de zomer zijn er prachtige grote kevers, die de poesjes een hoop plezier geven omdat ze zo leuk reutelen als ze op hun rug liggen. Maar juist die leggen hun eitjes in de palmen en de kindertjes die daar uitkomen, hebben zoveel honger, dat de palm binnen de kortste keren sterft. Nu staan er twee hele grote kale ananassen, ook leuk, maar we missen die mooie grote palm.
Home sweet home
In oktober ben ik een weekje in Nederland geweest, terwijl Rosanna hier bleef om op de poesjes te passen en om de herfstvakantiegasten op te vangen. Het was even nodig om veel tijd met mijn familie door te brengen en dat was dan ook erg fijn. Maar weer thuis zijn bij m’n meisje is toch het allerfijnste wat er is. Ik merkte wel dat tweeënhalf jaar op het platteland van Italië me veranderd heeft. Geen gêne om ondanks boze blikken toch je mobiel te beantwoorden in een winkel (oeps, even vergeten dat dit in Nederland ‘not done’ is), of om korting te vragen (en te krijgen!) in de Blokker als je het laatste displaymodel koopt. Geen stress om toch maar de trein in te stappen terwijl de chipkaartlezer je een onduidelijke melding geeft (en dan blijk je toch zwart te rijden, maar de conductrice is begripvol). Het uit handen geven van de eeuwige controle en de dingen meer op je af laten komen en om er dan pas iets mee te doen, geeft veel meer rust (en het behoedt je voor de onnodige frustratie). Die Italianen zijn zo gek nog niet!
Meet ’the gang’
De poezen hebben altijd honger. Mr.Red (het rode katertje van Hexe) is enorm en zijn dikke buik zit in de weg om zichzelf goed schoon te likken. Hij is superlief, net als zijn zusjes, maar nogal dominant tijdens het eten. Gelukkig geven de oudere mannetjes hem af en toe een corrigerende tik. Elke ochtend staat de hele ‘gang’ voor de deur en als die open gaat dan sprinten ze met z’n allen naar binnen. Trixie heeft inmiddels geleerd om die stormloop even af te wachten voordat ze zelf naar buiten gaat. De kinderen van Muis hebben ontdekt waar de grote zakken kattenvoer staan en samen proberen ze regelmatig in die brokjeshemel door te dringen. Voor straf moeten ze dan naar buiten, maar na 5 minuten breekt je hart van dat zielige gemiauw en begint alles weer van voren af aan. Tegenwoordig lusten ze ook brood… en panettone… en pikante mortadella… en pinda’s .. tenminste als je even niet oplet.