Het is weer tijd voor m’n wekelijkse update, maar eigenlijk is er deze week niet heel erg veel gebeurd met casa Azzurra. Dat kwam vooral omdat Rosie en ik 2 dagen in Milaan waren. We hadden een tijdje geleden al besloten om na het concert van U2 te blijven overnachten in hetzelfde hotel als Gerard en Niels, maar omdat we wilden dat dit een verrassing voor ze zou blijven staat er in m’n vorige verslag een klein leugentje. We hebben genoten van onze 2 dagen vakantie. Het concert in het San Siro was geweldig. We hadden goed zicht op het podium en de sfeer was super. Er kunnen 30 duizend meer mensen in dan in de Arena, maar het voelde veel intiemer. Echt een fantastische ervaring. Milaan zelf was ook een verrassing. Ik had gedacht een vieze, stinkende grote stad tegen te komen, maar het was er juist mooi, groen, niet te veel auto’s en een heel goed (en goedkoop) openbaar vervoer systeem. We hadden nog niet echt nagedacht hoe terug te komen na het concert, maar we vonden een bus naar een metrostation en we konden met de laatste metro terug naar het hotel. Om half een zaten we, met bier en pinda’s en chips uit de minibar, op het dak van het hotel. De volgende dag zagen we pas het uitzicht op de bergen ten noorden van Milaan. We hebben de hele dag rondgesjouwd en dat was best een aanslag op onze toch al vermoeide voetjes. Het was heel erg fijn om deze twee dagen met Gerard en Niels door te brengen. Eventjes voelde Amsterdam weer dichtbij en was het als vanouds. Het afscheid was eventjes moeilijk, maar we hebben elkaar beloofd om het nog eens over te doen.

Vorige week klaagde ik over het niet verschijnen van Luciano (degene die ons land verzorgt), maar tijdens ons bezoek in Milaan kwam ‘ie langs. Aan Roberta legde hij uit waarom hij nog niet eerder was langsgekomen (de grond is nu echt te hard om goed omgeploegd te worden, maar hij beloofde dit na een volgende goeie regenbui te doen) en ze hebben weer de vrede getekend, dat is mooi. Roberta en Rosanna waren inmiddels zelf met de kalk aan de slag gegaan en een heleboel ligt inmiddels achter aan bij de muurtjes op het land. Het was een zware klus en ik had op dat moment even geen zin in een zware zweterige klus. We zijn ook bij de vivaio (kwekerij) verderop geweest en hebben een aantal Oleanders gekocht. We gingen eigenlijk voor Rosemarijn voor om de pozzo, maar het was te laat in het seizoen om die te verplaatsen.

Nu staan er Oleanders om de pozzo, ook mooi, en hopelijk wordt dit een lekkere dichte haag. We kregen ook 2 tomatenplanten mee en nu is het begin van de orto (groententuin) een feit. Het was wel een mooi typetje die kweker. Beetje alternatief en hij bleek precies te weten waar we woonden (was al een paar keer langs gelopen om zijn honden uit te laten) en noemde ons zijn buren. De zaadjes zitten nog niet niet in de grond, maar dat zullen we ook wel een dezer dagen gaan doen. Het gras in de tuin van de buren is gemaaid. Wie daar voor verantwoordelijk is, is een raadsel, maar het ziet er nu weer een stuk aangenamer uit.

We hebben ook weer wat aankopen gedaan voor ons toekomstig bedrijf. Zeven goeie, dikke, nieuwe matrassen konden we voor een prikkie aanschaffen en geleverd krijgen, dus dat hebben we maar meteen gedaan (ze zitten in plastic, dus die blijven wel goed tot volgend jaar). Om daarvoor een beetje ruimte te maken, heb ik alle nog volle verhuisdozen geherschikt en ook meteen spullen uitgezocht voor het huis aan de overkant. Het wordt daar steeds gezelliger 🙂 Ook hebben we 2 koelkasten gekocht. Eentje voor het huis aan de overkant (voor onszelf later als we daar gaan wonen) en eentje voor buiten, voor onze campinggasten. We hebben tenslotte geen electriciteit bij de tenten. Roberta is begonnen met het zwartverven van de palen en ook dat geeft weer een heel ander beeld. De jonge poesjes waren in het begin van de week veel om ons heen. Het rooie poesje leek een beetje blind te zijn. Haar moeder riep haar steeds, maar ze kon haar niet vinden. Ze zat heel zielig in elkaar gedoken in de volle zon en toen we haar oppakten leek het er op dat haar oogjes ontstoken waren. We hebben die toen met gekookt water en wattenstaafjes schoongemaakt en de oogjes gingen open! Even later kwam moederpoes haar weer roepen en toen liepen ze samen weg. Dat was mooi! De behandeling hebben we later nog eens herhaald (flink wat pus kwam eruit) en we hebben haar niet meer in haar eentje gezien. Hopelijk is alles goed met haar.

PS. Mijn verslag wordt steeds ingehaald door de werkelijkheid. Ik was eergistereren bijna klaar en toen kwam Guiseppe, de kweker, aanrijden. Hij wilde eerst weten wie er voor de planten ging zorgen en toen bleek dat ik dat zou zijn, wilde hij een “contract “ met me afsluiten. Als ik hem Engelse les zou geven, dan zou hij me leren hoe de bomen en planten verzorgd moeten worden. Ik hoefde daar niet erg lang over na te denken en vanaf volgende week gaan we beginnen. Als eerste les heeft hij 4 verschillende planten meegenomen (2 pepertjes, een soort witte tomaat met een meloenachtige smaak, een Hibiscus en nog iets Jasmijnigs). Die zitten inmiddels in de grond zitten en onze groentetuin is nu met meer dan helft uitgebreid! Ik vind het een leuke deal, alhoewel ik nog niet weet hoe ik m’n lessen ga aanpakken. Eerst maar eens een beetje praten en kijken hoe veel hij weet. Hij blijkt ook voor de gemeente Ostuni te werken en in Italië is het altijd handig om iemand op zo’n plek te kennen. De aanvraag voor residentie van Rosanna bijvoorbeeld is nog steeds niet aanvaard (of afgewezen). Eerst moet de politie langskomen om te checken of Rosanna hier daadwerkelijk woont. We wisten inmiddels dat de verantwoordelijke agent (vigile) Gigi Roma was, omdat we al 2 weken bezig zijn om iemand bij de politie te pakken te krijgen. Rosanna en Roberta hebben hem gisteren opgewacht bij zijn terugkeer van de surveillance en hij beloofde om volgende week langs te komen. Gistermiddag belde hij al op en vroeg of Rosanna thuis was en of ‘ie langs mocht komen. Roberta wachtte hem op bij de T-splitsing en Guiseppe passeerde haar. Ze vertelde hem dat vigile Roma langs zou komen en hij vroeg haar of ze hem geloofde dat hij er niks mee te maken had en toen ze zei dat ze hem geloofde, zei hij dat ze dat niet moest doen. Blijkbaar had hij meteen al aan wat touwtjes getrokken (of onze ‘stalking’ heeft geholpen) en, alhoewel ze geen residentiebezoeken op zaterdag doen, is er beweging gekomen in het verzoek. Vigile Roma stelde Rosanna wat norse vragen en toen was het geregeld en kon Rosie opgelucht ademhalen. Nu ligt het balletje weer bij de gemeente, die het verzoek moet doorsturen aan Rome (dat was Rosie’s laatste adres in Italië – zo’n 40 jaar geleden). Voor mijn aanvraag straks is het voldoende om naar het politieburo te gaan en hij zal dan de papieren daar invullen. Het is voor hem duidelijk dat ik hier ook woon en hij hoeft daarvoor niet terug te komen. We zullen zien 😉