Soms is het de omgekeerde wereld. Alhoewel ik niet heel veel weet van moeder natuur weet ik één ding zeker: eerst komen de bloemetjes en dan de vruchten. Nou, dat is met de kappertjes dus niet het geval! Aan de kappertjes struik zaten prachtige paarswitte bloemen. Dorino en Mina waren hier en ze vroegen ons naar de kappertjes en vertelden dat ze heel veel waard zijn (‘n soort goud van Zuid-Italië). We liepen naar een struik en die ontlokte nogal wat kreten en meteen kwamen ze in actie.
De bloemen werden er afgetrokken en de kale takken er tussenuit gehaald (dit zou in januari moeten gebeuren, maar toen waren wij nog in Amsterdam, maar volgend jaar zal Dorino ons laten zien hoe het moet – eerst een flinke knipbeurt en wat zout in de grond en dan worden de struiken prachtig en dragen ze weer veel vruchtjes). De juiste grootte kappertjes werden geplukt (de allerkleinste blijven zitten voor een latere pluk) en de grote werden ook weggegooid want die waren al te ver op weg een bloem te worden. We gingen meteen aan de slag en na zo’n uurtje hadden we met z’n allen al een halve kilo geplukt. Ondertussen kregen we een hele rits aan adviezen hoe ze te behandelen de komende dagen zodat ze de volgende maanden goed blijven. Dat wordt de komende tijd de struiken (we blijken er een stuk of 8 te hebben – elke keer ontdekken we er weer één waar al bloemetjes aan zitten, oeps) goed in de gaten houden, voor je het weet worden die kleine kappertjes mooie bloemen – en dat mag dus niet. Jammer!
Sommige van de vijgen zijn ook al rijp. Die van de zuidkant gaan sneller dan die van de noordkant en dat is maar goed ook, want binnen een kwartiertje had ik al 14 kilo geplukt. Dat was een beetje ondoordacht, maar ik wilde niet dat ze op de grond zouden komen en dan ten prooi zouden vallen aan allerlei beestjes.
Toen zaten we dus met een heleboel vijgen en wat moest daar mee gebeuren en waar moest het dan in? (het waren er een beetje te veel om zomaar op te eten). We gingen naar de supermarkt en kochten citroenen, suiker en wat potjes met olijven voor de inmaak. Op de lege potjes die we wilden kopen hadden ze geen passende deksels (die vlieger gaat dus niet altijd op). Het was de bedoeling om aan Eleanore een aantal potjes jam mee te geven voor onze vrienden in Amsterdam, maar de smaak was nog niet helemaal wat het zou moeten zijn – een beetje onbestemd – dus die zullen op een volgende keer moeten wachten. Rosie vond op de Puglia Posse ook een recept voor compote. Die hebben we ook gemaakt en deze heeft veel meer smaak en is een stuk minder zoet. De rest van de vijgen hebben we te drogen gelegd en gehangen. Dit laatste was nog niet zo makkelijk want toen we eenmaal de juist naald (lang) en touw hadden, bleken ze door de knoopjes – tussen de vijgen in, om ze te scheiden van elkaar zodat ze beter drogen (op de Puglia Posse forum vind je alles!) – heen te zakken. Rosie had het briljante idee om een luciferhoutje in de knoopjes te steken en dit werkt perfect. We hebben nu een soort vliegengordijn, maar dan van vijgen. Al met al een plakkerige bezigheid, maar wel erg leuk.
Juist nu de vijgen eigenlijk in het zonnetje moeten drogen, is er een week slecht weer voorspeld. We kregen daar van al een voorproefje toen we Eleanore afgelopen zondag naar het vliegveld Bari brachten. We kwamen in een enorme stortbui terecht en in no time stond de hele snelweg blank. Je zag geen hand voor ogen en er bleven idioten veel te hard rijden. Rosie stopte onder een brug en toen de polite (oeps) langs kwam, waren we bang dat ze ons weg zouden sturen, maar ze waren juist heel aardig. Ze vroegen ons of we problemen hadden en toen dat niet het geval was raadden ze ons aan nog een paar minuutjes te wachten totdat het minder ging regenen. De terugweg was weer droog en, afgezien van een sporadische plensbui, valt de nattigheid mee, zeker in vergelijking met de rest van Italië waar het schijnbaar noodweer is met overstromingen. De temperatuur is wel flink gedaald en af en toe eten we ‘s avonds binnen. Door het weer was ik wel genoodzaakt om binnen aan de slag te gaan en nu zijn ook de binnenmuren van het huis aan de overkant gewit. Nu nog de vloeren schrobben en alle (voornamelijk!) oude verfresten verwijderen en dan kunnen we daar gaan inrichten voor de gasten die niet in een tentje willen/kunnen slapen. Ook zijn er nog wat kleinere klusjes die nog gedaan moeten worden (een paar kranen die niet helemaal werken zoals ze zouden moeten, wat siliconen voegwerk wat er niet uitziet en nog 3 buitenmuren die geschilderd moeten worden – verf is op -), maar als dat achter de rug is dan is de overkant klaar voor de zomer! Dorino en Mina waren trouwens erg gecharmeerd van de blauwe deuren. Dat ze met een roller geverfd zijn was helemaal een eye opener… zo strak! Ik ben blij dat wij ook hen iets kunnen leren 🙂
Zojuist hoorden we goed nieuws van het thuisfront. Ons apartement in Amsterdam is m.i.v. 1 juli verhuurd. Nu nog iemand vinden voor Rosie’s fijne studioruimte (met leuke mensen!) in Noord (geïnteresseerd? zie www.krachtcentrale.net) en dan zijn de zinloze kosten verleden tijd en hebben we hier wat meer speelruimte qua verbouwingskosten. Op veler verzoek zullen we binnenkort meer recente foto’s op de blogpagina zetten, dus hou ook die goed in de gaten!