Fun shopping

Stilleven met fles olijfolie

Voor het eerst in onze geschiedenis in Puglia, is het hier kouder geweest dan in Amsterdam! Op een vroege ochtend was het – volgens Google Weather – in Ostuni min twee en in Amsterdam plus zeven! Het is maar goed dat we 10 quintale (dat was het benodigde minimum, 1000 kg!) olijfhout hebben laten bezorgen. Met een grote vrachtwagen werd de, toch enigszins tegenvallende, stapel op de Piazza gedumpt. Het zijn grote brokken en het zou wellicht beter zijn om ze in stukken te hakken, maar olijfhout is erg hard en met onze “kleine” bijl kom ik er niet doorheen. Volgens Giuseppe moeten we niet te lang wachten met het hakken, want hoe droger het hout, hoe onmogelijkere het wordt om ze in mootjes te hakken. Ik ga het eens met de zaag van de buurman proberen, want een grote bijl lijkt me erg zwaar om te hanteren. Het hout hebben we besteld bij de kleine “frantoio” (bedrijf waar olijven geperst worden) waar we eerder olijfolie gekocht hebben. Deze is zó lekker, dat ik elke keer als ik die proef door mijn knieën zak. Het schijnt een slecht jaar geweest te zijn voor de olijvenoogst, dus volgens hun hebben we er goed aan gedaan de bomen in het voorjaar gesnoeid te hebben. Nu hebben we het volgende jaar tenminste kans op een goede oogst!

Het werk aan de overkant gaat gestaag verder. De elektriciën heeft alle buizen en toekomstige stopcontakten aangelegd. Als de muren straks voorzien zijn van een nieuwe laag stuc, worden de draden getrokken en alles afgewerkt. Ook hij heeft een goede indruk bij ons achtergelaten. De loodgieter en tegelzetter moeten we op het moment nog delen met het Amerikaanse stel. Als het mooi weer is, zijn ze hun zwembad aan het afmaken. We hopen dus op regen, maar niet echt, en leggen ons hier verder bij neer, want bij de Amerikanen zijn ze al veel langer bezig. We hebben gezien hoe mooi het daar allemaal afgewerkt is en we zijn overtuigd dat het hier ook erg mooi gaat worden. Ze hebben, op ons verzoek, de badkamer van het huis waar we nu nog in wonen aan een inspectie onderworpen. Onder de douchebak bleef het maar nat en om daar goed bij te kunnen moest de hele hoek ontmanteld worden. Dat de loodgieter van het eerste uur er een zooitje van heeft gemaakt, wisten we al, maar nu blijkt hij ook met een hamer de waterleiding geraakt te hebben. Ondanks dat het weer een hoop zooi opgeleverd heeft, ben ik blij dat er nu een verklaring is voor de natte muur in de slaapkamer. De buis is weer gerepareerd en nu kan alles drogen. De tegelzetter (en is ook stucadoor) heeft meteen de natte muur aangepakt (met bleek om de vlekken te verwijderen) en gaat de plekken waar de stuc vanaf is gekomen opnieuw stucen. Eindelijk kan er dan geverfd worden….. en ik heb er zin in! Hopelijk zijn dit de laatste woorden die vuil gemaakt hoeven te worden over deze soap

Ervoor

's Ochtends

's Middags

Voor het nieuwe huis zijn we op stap geweest voor deuren, keuken, douchebak + -cabine en tegels. Het was een lange dag, maar we zijn er uitgekomen. De Italiaanse keuken lijkt wel op die uit Amsterdam, mooi, maar een stuk simpeler. Het kopen van de doucheonderdelen en deuren kostte ook aardig wat tijd. We volgden de instructies van een hele aardige dame, maar toen we bij de kassa kwamen bleken we het toch fout te hebben gedaan. Het meisje bij de kassa was een beetje gestresst en legde me uit dat we weer terug moesten – met die hele zware kar – naar de desbetreffende afdelingen voor een of andere bon. Tegen die tijd hadden we het eigenlijk al helemaal gehad. Al dat wachten op de spullen die uit een magazijn moesten komen had ons uren gekost, dus hield ik me een beetje van de domme, en deed net of ik haar niet goed begreep. Uiteindelijk bemoeiden 3 uiterst behulpzame mannen zich ermee en zorgden ze voor de juiste bon, versleepten ze de kar met spullen naar het magazijn, waar ze nu staan te wachten op één van onze werkmannen die ze op gaan halen. Met die bon in de hand konden we betalen, maar ook dat was weer een schaamte moment. De pas van de Banco Posta bleek een betalingslimiet te hebben, voor mijn creditcaard had ik een pinummer nodig (nog nooit eerder nodig gehad, dus die zat niet in mijn hoofd) en pas de 3e poging met de ING-kaart lukte. Het meisje bij de kassa bleef nu wel rustig, maar ik voelde me dit keer een echte dumbo. Ik ben benieuwd of ze ons een volgende keer allemaal als goeie bekenden zullen begroeten of dat ze voor ons wegduiken Het was weer een hele ervaring en spreekvaardigheidstest! Ik hoop dat alles goed komt, want de volgende dag werden we door hun gebeld dat de deuren waren aangekomen en het kostte me aardig wat overredingskracht om ze uit te leggen dat we de spullen de dag daarvoor zelf hadden uitgezocht én betaald én dat een vriend ze volgende week komen ophalen. We zijn benieuwd!

PS. We wensen onze trouwe lezer Frans veel sterkte en beterschap, we leven met je mee!