Rosanna & Leroy, onze wilde kat

Het is weer tijd (een beetje laat) voor mijn tweemaandselijkse schrijverij en ook deze keer valt dat niet mee. Rosie’s werkcomputer vertoont weer kuren, maar met wat kunst- en vliegwerk kan zij werken en kan ik deze blog schrijven. Ik ben van plan dat in een record tempo te doen, want het dak lokt! Na 2 dagen schoonmaken (het huurhuis, de camping, ons eigen huis) vind ik wel dat ik een dagje mag luieren en zonnen. Augustus is dé vakantiemaand voor de Italianen en naar het strand gaan is geen optie, want de kust is op het moment overvol. Ook in Ostuni zijn 4 keer zoveel mensen als normaal, maar gelukkig nemen de toeristen de stad nog niet over, zoals dat in Firenze (Florence) wel het geval is. Eigenlijk moeten natuurlijk de kappertjes geplukt worden en ook de pruimen en vijgen zijn behoorlijk rijp. Voor deze laatsten kreeg ik onlangs een fijn recept. Alhoewel de zongedroogde (en daarna ingevroren) vijgen van vorig jaar erg lekker waren, wil ik ook wat anders proberen. Het recept kwam van niemand minder dan Frans van Munster, columnist in de VN (fratello/sorella) en auteur van het boek Lekkerissimo (www.lekkerissimo.com). Diverse gasten van deze zomer hadden dit boekje over het leven op het Pugliese platteland mee en van één stel kregen we het boekje zelfs toegestuurd. Hij en zijn vrouw Anna waren te gast op één van onze pizza avonden, via kampeerders die een week eerder in hun trullo hadden gezeten. Het werd een zeer genoegelijke avond en mijn angst dat de pizza’s niet goed genoeg zouden zijn was geheel ongegrond. De mojito’s als aperatief gemaakt door de kampeerders zorgden in ieder geval voor een losse sfeer en gelukkig had ik hulp gehad van een Italiaanse familie – die in het huurhuis zaten – en die mijn kneepjes van het deeg maken nog eens verfijnde. Ook hun topping van gesmoorde rode uien uit Tropea zal op het menu blijven. Dat was volgens velen de lekkerste…..hum. Anna en Frans waren behoorlijk onder de indruk van ons paradijsje en er werd ons al een plekje in zijn volgende boek beloofd. Aanstaande vrijdag zijn we uitgenodigd voor een feestje met hun Italiaanse en Nederlandse vrienden. Anna is nog stoerder dan ik. Zij is in haar uppie bezig met de restauratie van een trullo. Ik ga goed kijken hoe ze dat aanpakt en wie weet vind ik de moed om onze eigen trullo (deels) aan te pakken.

Zwembadplezier

Onze eerste Italiaanse gasten zijn 2 weken gebleven. In het begin was het even wennen, want de hond die ze mee namen joeg meteen alle poesjes de boom in. Uiteindelijk bleek het een lieve rustige hond te zijn die we nauwelijks hebben gezien of gehoord. De poesjes bleven op hun hoede, maar één voor één keerden ze toch weer terug op de piazza. Één van hun dochters dacht dat Teddy het leuk vond om aan haar staart opgepakt te worden, maar gelukkig bleef het bij die ene keer. Rosanna heeft dat meisje wel 2 weken lang met argusogen gade geslagen, klaar om zo nodig in te grijpen. Teddy heeft al zo moeilijk met haar benauwdheid en we maken ons dan ook zorgen over haar. Misschien gaan we volgende week toch maar’even’ naar de dierenarts met haar. De Italiaanse gasten waren vrienden van Roberta en zij was er de eerste week ook bij. Er is in die week heerlijk voor ons gekookt. Vooral ’s avonds, maar af en toe ook een pastaatje tussen de middag en daarna even lekker slapen tijdens de ergste hitte – het echte Italiaanse leven! En ik ben nu ingewijd in het maken van gefrituuurde courgettebloemen. Die bloemen zijn vrij prijzig als je ze moet kopen, maar wij hebben ze gewoon in onze groentetuin. Afgezien van het verwijderen van alle mieren en het zand, is het een simpel recept… en frituren in de buitenkeuken, wat wil je nog meer? De tweede week kwamen dan eindelijk mijn nichtje en vriendinnetje (zij zouden vorig jaar al komen, maar MyAir ging helaas failliet) en toen hebben we weer voor onszelf gezorgd. Ze wilden eigenlijk een scootertje huren, maar dan kan tegenwoordig alleen als je een rijbewijs (en dus 18 jaar bent) hebt. Ze waren dus iets afhankelijker van ons dan ze waarschijnlijk hadden gehoopt, maar het werd een leuk weekje met 2 lieve meiden. De kampeerders hebben nog een weekje bijgeboekt en als zij vrijdag weer naar huis gaan, hebben we tot september het rijk alleen. Ook niet erg, maar we zullen de gezellige avondjes wel missen. Soms vragen gasten ons of we het niet vervelend vinden dat er alsmaar mensen en kinderen op de piazza rondlopen en we geen tijd hebben voor onszelf, maar dat is verre van waar. Ten eerste hebben we overdag, als iedereen op pad is, vaak de piazza voor onszelf en verder is het juist erg leuk om verhalen van anderen te horen. Het zijn allemaal verschillende mensen, die je normaal misschien straal voorbij zou lopen, maar juist de onverwachte invalshoek maakt het verre van saai. Ik moet wel bekennen dat we afgelopen weekend nadat het meeste bezoek was vertrokken, heerlijk  lang hebben geluierd in bed. Inmiddels hebben al aardig wat mensen hun ervaring van Piazza Azzurra achtergelaten op Zoover, te lezen via een link op onze infopagina van de site. We mogen niet klagen 🙂