Schone cirkel onder olijfboom
Onze verbazing vorig jaar dat het leven in Puglia stilstaat als het regent, is nu veranderd in begrip. Als het hier regent kun je inderdaad weinig anders doen dan een boekje pakken, in bed gaan liggen of een ouderwetse brief schrijven. Het land is te zompig om op te lopen, de piazza is een zwembad (maar die gaan we deze winter aanpakken), de auto start niet en het internet ligt eruit. Als de regen gepaard gaat met onweer, dan is de kans groot dat het energiebedrijf de stroom uitzet en dan kun je bij wijze van spreke niet eens een kopje koffie zetten om het leed te verzachten. In de afgelopen periode hebben we een aantal volle regendagen gehad, gelukkig werden die afgewisseld door juist hele zonnige dagen. De temperatuur is ’s avonds en ’s nachts flink gedaald, wat betekent dat ‘s avonds de lange broek en sokken aangaan en we ’s nachts weer onder een dekbed kruipen. Maar we klagen niet, hier weten we zeker dat er na regen zonneschijn komt 🙂 Voor het kamperen is regen minder geslaagd, maar omdat het nooit te lang duurt klaagt niemand. Wij slapen slechter dan de kampeerders als het regent (is hun tent wel waterdicht?, is het niet te koud?), dus voor onze eigen gemoedsrust hebben we vanaf 1 oktober der camping gesloten tot ongeveer april/mei. We mogen terugkijken op een geslaagd campingseizoen, waarbij de kampeerders – 50 Nederlanders en 2 Belgen – ons niet hebben teleurgesteld. Zonder uitzondering waren het leuke gasten, die hebben genoten van de rust en de ruimte. Iedereen is het er ook over eens dat Ostuni een prima uitgangspunt is om Puglia te verkennen, behalve de Gargano (die uitstekende bult in het Noorden) is alles met een dagtochtje te bereiken. Alhoewel het huis het hele jaar te huur is, breken er voor ons, wat betreft gasten, rustigere tijden aan. We gaan eind deze week dan ook een paar daagjes naar Rome voor een U2 concert. Met Gerard en Yvette (vrienden uit Amsterdam en Gerrie is ons U2 maatje) praten we al jaren over een reisje naar Rome samen en dat plan gaan we nu dan eindelijk bezegelen. Andere vriendinnen zijn gisteravond aangekomen om op de poezen te passen, dus we kunnen met een gerust hart weg. We hebben er zin in!
Ziggi
Er is de afgelopen maand een hoop wel en niet gebeurd. De laatste week dat onze Duitse buren er waren hebben we vooral heel veel gegeten samen. Tijdens één van de lunches kwamen ook onze Italiaanse buren én de vorige eigenaar met zijn vrouw en een bevriend stel. Ze waren er al om half 11 en om 6 uur verlieten ze pas de piazza. Zij hadden gigantische gamba’s en wijn uit Mola di Bari (daar wonen zij) meegenomen en die gelukkig ook klaargemaakt in de campingkeuken (ideaal!). Ik had voor de antipasti en het toetje (appeltaart) gezorgd en het werd zo’n gezellig samen zijn dat Vito (de vorige eigenaar) het al had over de volgende keer. Terwijl de Italianen na het eten een passegiata (wandelingetje) maakten kwam er bij ons een rode kater aan lopen. Hij is super lief, tam, bescheiden en sociaal met de kleintjes, maar ook heel, heel erg mager en zijn vacht ziet er niet uit. We denken dat ‘ie is aangereden, omdat hij last heeft van een pootje, maar langzaamaan wordt ‘ie wat gevulder en na wat kam- en vlooientherapie van Rosanna ziet ‘ie er al beter uit. Tijgertje is niet heel erg blij met hem, maar Leroy kruipt het liefst zo dicht mogelijk tegen hem aan. Muis is zo gefixeerd op eten, dat ze zelfs een beetje dik te noemen is. Als wij salami eten, dan zou ze die het liefst uit onze monden eten. Maar dat mag natuurlijk niet.
Corbezzi
Het land begint weer aardig groen te worden, want het onkruid schiet uit de grond. Ik heb een begin gemaakt met het blad-, onkruid- en steenvrij maken van de grond onder de olijfbomen. In 3 uur tijd waren er 3 mooie circels ontstaan, maar we hebben 116 bomen, dus dat gaat wel even wat tijd kosten. “Gelukkig” hebben niet alle bomen evenveel olijven, dus sommige mag ik van Giuseppe overslaan. De olijven worden eind november, december geoogst en hij gaat ons daarbij helpen. Onlangs heb ik ook een aantal planten verplaatst. Het is nu de juiste tijd, want de grond is minder droog (en dus minder zwaar om een gat te graven) en er valt regelmatig regen (en dan hoef ik niet met mijn gietertje langs al die planten om ze water te geven). De corbezzi – Aarbeiboom – beginnen eindelijk te rijpen. Ik zat er al sinds vorig jaar december op te wachten en herinnerde me ze erg lekker smaakten. Helaas valt dat eigenlijk erg tegen. Het is een papperig geheel met piepkleine pitjes en het velletje is nogal hard en pukkelig. We zijn ons ook aan het voorbereiden om weer te kunnen verbouwen en dat betekent dat de lamia en trullo leeggehaald moeten worden. Voor de spullen die daar nu nog in staan en al het buiten meubulair op de piazza moet een plekje gevonden worden. We gaan een houten schuurtje zetten op de betonplaat van de oude pozzo en daarin kunnen we alle camping- en buitenspullen kwijt. Voor al die boeken die nog in dozen zitten ben ik een boekenkast aan het bouwen. Het vinden van een winkel waar ze op maat gezaagd MDF verkochten, was eigenlijk het ingewikkelste gedeelte. Nu zijn al die 50 plankjes 2x geverfd en ga ik ze in elkaar zetten – spannend! Misschien moeten ze dan nog een laatste laagje aan de buitenkant, maar dat is een fluitje van een cent. Hopelijk passen al onze boeken erin en zo niet, dan maak ik nog wat losse onderdelen voor in de lamia en trullo straks. Dan hebben al huizen hun eigen bibliotheekje. Rosanna heeft ook een oplossing bedacht voor ons kledingkastprobleem (die hebben we namelijk niet) en als die staat kunnen we eindelijk alle stapeltjes kleren en losse troep die nog uit de lamia komt, opruimen. Ik kan niet wachten!
Rosie's werkplek
Rosanna heeft het druk met allerlei opdrachten en gelukkig heeft ze haar kapotte computer weer terug. De reparatie heeft meer dan een maand geduurd en uiteindelijk bleek de grafische kaart toch stuk te zijn. Ze is weer helemaal happy, behalve met het internet dat toch steeds blijft uitvallen bij slecht weer. Het kan zijn dat het bij ons stralend weer is (meestal), maar dan blijkt het in Torino (waar het controle centrum is van de satellietverbinding) te spoken en dan gaat de hele dag de verbinding aan en uit. Ook het gedoe met het maximale aantal megabites die je mag up- en downloaden blijft voor ergernis zorgen en dus heeft ze een WiFi-bedrijf ingeschakeld om langs te komen om te kijken of we daarvoor in aanmerking komen. Ja dus!. Komende week komen ze een antenne op een 20 meter (hier zijn we niet helemaal zeker van, want dat is wel heel erg hoog) lange paal plaatsen en dan kunnen we altijd en zonder limiet internetten voor meer dan de helft van de prijs van de satellietverbinding. Voor de zekerheid laten we de beide systemen nog een maandje samen lopen, want geen internet hebben hier is een ramp.