Na een aantal weken hard werken in Amsterdam, is het ons gelukt om op de eerste paasdag klaar te zijn voor vertrek naar Puglia. We spraken met het transport bedrijf af, dat de vrachtwagen om 9 uur voor zou rijden, maar toen Rosie en ik om 8 uur ons kopje thee dronken (het koffiezetapparaat was al ingepakt), belde Pavel aan. De poezen werden gauw in de slaapkamer gestopt, zodat ze niet zouden ontsnappen tijdens de verhuizing. Er stond een grote vrachtwagen voor de deur, waar gelukkig ook al onze dozen met boeken van zolder in zouden passen. De chauffeur Pavel wilde meteen aan de slag en kwam aanzetten met dekens en stevig inpakpapier omdat hij vond dat sommige dingen extra bescherming nodig hadden. Onze hulptroepen (we hadden wat stevige jongens gevraagd om ons te helpen) zouden pas om 9 uur komen, dus dat extra inpakken met zijn hulp gaf ons enig respijt. Henk kwam om half negen met touw, blok en grote zak en Rosie en ik begonnen de zak te vullen met onze dozen. Gelukkig kwam de rest (en ook een koffiezetapparaat) snel daarna. Pavel was niet verplicht te helpen, maar hij kon het niet laten om zijn spierballen te tonen en mede daardoor zat om 11 uur alles in de vrachtwagen. Het ging als een zonnetje! Het was best een beetje eng om de vrachtwagen met ons hele hebben en houden weg te zien rijden, maar Pavel was zo’n schatje, dat we er vanuit gingen dat het wel goed zat. Na een gezellige paasbrunch ging de verhuisploeg naar huis en bleven Rosie en ik achter om alles schoon te maken en de restjes in te pakken voor ons vertrek de dag erna. Na al die weken met opgestapelde dozen, was het fijn om weer voor eventjes ons huis terug te hebben, alhoewel het met al die vervangende meubels en witte muren, wel een beetje kaal was. We gingen die avond voor de laatste keer naar de zondagse hapjes bij Gijs en daarna hadden we echt het allerlaatste etentje bij de jongens. Het werd een nogal emotionele avond waarop we onszelf en de andere moesten wijsmaken dat het geen afscheid was.

Maandagochtend bestond uit het kattenharen vrijmaken van ons huis en de koffers definitief inpakken. Foxy en Trixie hadden al een tijdje niets gegeten en gedronken, maar gelukkig bleven ze vrij rustig. Om half 2 kwamen mijn vader en zijn vrouw ons ophalen en ze brachten ons naar het vliegveld van Keulen te. De poesjes gingen vrij makkelijk in hun reistasjes en sliepen voornamelijk gedurende de vlotte tocht. Geen tweede paasdagfiles en keurig op tijd konden we inchecken. Foxy ging het ruim in en Trixie mocht als handbagage mee. Het was voor beiden geen fijne ervaring, maar nogal gelaten ondergingen ze het hele gebeuren. In Bari konden we Foxy eerst niet terugvinden, maar uiteindelijk kwam een mannetje triomfantelijk met haar aanlopen. Roberta (zus Rosanna uit Rome) stond ons op te wachten, gelukkig! We liepen naar buiten en het regende pijpenstelen. Niet echt weer waar we Nederland voor hadden moeten verlaten. De reis naar Ostuni duurde langer dan verwacht (iets meer dan een uur), maar dat had ook met het weer te maken (slagregens en stevig wuivende palmbomen).

Thuis wachtten de meiden van Tulip (zij hadden onze auto naar Puglia gereden), ons op met een goed glas wijn en veel verhalen bij de open haard. Ze hadden uit het huis waar we voorlopig zullen bivakkeren, al 4 grote (en in Italie zijn ze pas echt groot) vuilniszakken vol met junk gevuld (en daar zijn er inmiddels nog een stuk of 10 bijgekomen, voorlopig dan) en ze hadden nog niet eens in de kasten gekeken. De vorige eigenaar heeft echt alles laten staan, wat soms erg fijn, maar wat over het algemeen wat minder is.

De volgende dag bleek er genoeg, en warm, water te zijn voor 5 lekkere douches, dat was een fijne ontdekking. Het weer was een stuk beter dan de dag ervoor en na een staaltje Italiaanse bureaucratie kregen we op het gemeentehuis uiteindelijk een dame te pakken, die ons goed kon uitleggen wat we allemaal moesten doen om residenza (vestigingsvergunning) aan te vragen. Omdat Rosie Italiaans is, hoefde ze de volgende dag alleen maar terug te komen op de juiste tijd in de juiste lokettenvolgorde en dan kwam alles in orde. Voor mij is wat ingewikkelder, maar dat gaat ook wel lukken. We gingen naar Tito Schipa (internetcafe dat gerund wordt door 2 dames op leeftijd, die we in december bij het ondertekenen van het koopcontract ook al ontmoet hadden) en we werden meteen verwelkomd met 2 dikke zoenen. Ook hadden ze een lekkere pasta op het menu staan voor de lunch en we besloten deze te gaan nuttigen. De Expatmeiden hadden ondertussen een tochtje naar de zee gemaakt en kwamen er ook aan. Met een lekker wijntje en een goede pasta was ons buikje goed gevuld. Terwijl de Expatmeiden nog even Ostuni onveilig maakten, gingen wij terug alla casa om wat ruimte te maken voor onze spullen die de volgende dag zouden arriveren. Pavel stuurde een SMSje dat hij de volgende dag om 7 uur ‘s ochtends de spullen zou komen brengen. Oeps, dat betekende erg vroeg opstaan, maar dat betekende ook dat we met z’n zessen (incl. Pavel) zouden zijn om de vrachtwagen uit te laden. We hadden een lekker avondje met een heerlijke salade, kaarslicht en warme open haard. Trixie was inmiddels aan het rondlopen en ook Foxy had haar neus onder de dekens vandaan gestoken.

Pavel was er om ongeveer kwart over 7. Als zijn GPS hem niet alle kanten opgestuurd had, zou

hij er al om 6 uur zijn geweest. We waren zijn GPS dankbaar…. De draai naar ons huis was te

krap, dus kwamen onze hondjes (plankjes op wielen) goed van pas om onze spullen niet over onze ellenlange oprijlaan te hoeven sjouwen. Ook deze keer was het weer in 2 uurtjes geklaard dankzij onze girlpower (en de spierballen van Pavel). Rosie en Roberta sprongen meteen daarna in de auto en gingen naar het gemeentehuis om de papieren van Rosanna in orde te maken. Nu maar wachten op de politie die komt checken of ze hier ook daadwerkelijk woont. Om kwart voor elf zaten we weer met z’n allen op onze Piazza met onze eigen Nespresso cappuccino. Het leven is mooi, vooral als het zonnetje daar ook nog bij schijnt. Helaas moesten we toen afscheid nemen van onze expatmeiden (zij moesten namelijk weer aan de slag om ons huis in Nederland te verhuren :)). Het was heel leuk dat ze er waren, vooral ook omdat ze zo enthousiast waren over onze estate. Blijkbaar zeggen foto’s toch niet alles en moet je het met je eigen ogen zien en hier rondlopen om de sfeer te voelen.

We hebben de afgelopen dagen niet stilgezeten. De slaapkamer, Rosie’s kantoor annex logeerkamer zijn ingericht en ook de keuken is schoon en ingericht. Het is een mix van onze eigen spullen en die van de ex-eigenaar. Kortom we kunnen lekker wonen. Verder hebben we een internetverbinding (een beetje traag) geregeld, een wasmachine gekocht en een Italiaanse Simkaart (nummer: 00-39-366 438 1300) aangeschaft. Nu nog een zonnebril en ik ben helemaal klaar voor het Italiaanse leven. O ja, we hebben ook een postbus geregeld. Alle gezellige post kan gestuurd worden aan: Annett Scholten en/of Rosanna Zito – Via N. Sansone 16 – 72017 Ostuni (BR) – Italia (Let op! Dit is het adres waar onze postbus is en dit is niet ons echte adres! Mocht je langs willen komen, laat dit ons dan weten, dan krijg je de juiste aanwijzingen om hier te komen).

Het is heerlijk vertoeven hier, alhoewel het nog steeds erg onwerkelijk is. We hoeven niet af te tellen hoeveel tijd ons hier nog rest, zoals je dat tijdens je vakantie doet, het is gewoon voor altijd. Trixie heeft vanmorgen haar eerste stapjes buiten gezet en Foxy ligt nu lekker in haar mandje bij de open haard (overdag is het al lekker warm, maar ’s avonds koelt het snel af). Ook met onze poesjes komt het dus wel goed. Het zonnetje schijnt en het leven lacht ons tegemoet….

1 Reactie

piper1 op 14/05/2009 om 1:19 pm

hoi Annet . wat een leuk medium is dit, spelender wijs omdat ik hier steeds gaan wil reageren ben ik ok nu ook eenbloger zonder wat rer.mijn broertje, 30er ,wasa naar Vietnam op een lange vakantie. en wij achterblijvers konden hen zo volgen, en ben je er toch een beetje bij.
hier vierde ik mijn verjaardag, eindelijk weer eens , en na 3 jaar nade scheiding met rob, heeft het hier een vaste bodem in een ook nieuw leven,benik driftig aan hetschetsenen kleine van naaktmodeelen, enben eenzeer vlotte leerling. smorgens nohgh veelop de pc aan het communiceren en smiddags lokt de buitenlucht. als ik naar de ingelijste tekening kijk, ben je hier altijd een beetje bij,
en ik heb net met smaak jouverslag gelezen. en brr,Flaxie f foetsie…. wat een mooi geluk dat het goed kjwam.
dus . nu wordt je een Italiaanse, en staks na jaren zal je vast wat. Nederlandse woorden moeten gaan zoeken. Italie met de bureaucratie, heb wel eens begrependat ze in italie slecht uitbetald krigen, de bravere amtenaar,en dat locals de dienst liever uitmaken, en de overheid gewantrouwd worden. elk land is best bureaucraties. je zal best eens vreemde dingen gaan beleven. ik ga je volgen! liefs
eric

Reactie verzenden

Je moet ingelogd zijn op om een reactie te plaatsen.

Arrivederci Amsterdam – Benvenuti Ostuni

1 Reactie

Reactie verzenden