Zonnepanelen bij zonsondergang
Het is de laatste dag van augustus en het waait stevig. We hebben het flink warm gehad, zo heet dat je van een uur of 12 tot een uur of 6 ’s middags niet meer buiten kon zijn. Een hete deken viel over je heen en soms ontnam die dikke vochtige muur al je adem. Nu verdwijnt alle benauwdheid van de afgelopen weken en misschien krijgen we aan het einde van de week zelfs wat regen. Dat is niet meer gebeurd sinds 2 wolkbreuken op één avond halverwege juli. Het is jammer voor de kampeerders die donderdag komen en waarschijnlijk juist een beetje zon zoeken na al die regen in Nederland, maar gelukkig weet je dat hier de zon altijd snel weer schijnt. We zijn dan ook erg blij dat onze zonnepanelen eindelijk zijn aangesloten op het elektriciteitsnet en we wekken nu onze eigen energie op. Ze staan al sinds eind mei op het dak en waren dus twee en half van de meest zonnige maanden werkeloos. Er zijn 2 meters waarop je kunt zien hoeveel je opwekt en ook wat je nog van het reguliere net gebruikt. Nou we hebben heel wat kilowatts over! Deze gaan het algemene net in en wij worden daar door het energiebedrijf voor gecompenseerd. Helaas is het niet zo dat als de stroom uitvalt – en dat gebeurt redelijk vaak – je nog steeds stroom hebt van de zonnepanelen. Bij een stroomstoring, bijvoorbeeld bij onweer, wordt alles voor de veiligheid door het energiebedrijf uitgezet, ook de zonnepanelen dus. Ik ben heel benieuwd wat we in de winter aan energie opwekken en of dat genoeg is om ons huishouden draaiende te houden. Als je meer nodig hebt dan je opwekt, dan gaat het oude systeem weer in werking en haal je je stroom uit het reguliere net.
Onze eerste citroenen
We hebben genoten van ongeveer anderhalve week rust. Heel veel boeken gelezen tijdens de siesta (als ik niet in slaap viel tenminste) onder de fan of bij de airco. Ik ben weer helemaal bijgetankt en kijk uit naar de nieuwe gasten. Er komen niet alleen kampeerders, maar ook mensen in het huis. Gelukkig maar, want tot nu toe zou het huis de hele maand september leeg staan en dat is natuurlijk zonde. Ik ben ook aan de pluk gegaan en de vijgen- en pruimenjam staan nu in de kast (wat is zo’n campingkeuken buiten toch fijn!). Ook heb ik een soort vijgencompôte – dit was het recept van Frans – met citroen, sinaasappel en grappa gemaakt. Het rook heerlijk en de vijgen werden prachtige opgeblazen bolletjes. Ondanks dat ik in verhouding te veel suiker heb gebruikt, gaat het volgens mij best smaken als toetje. Bij de volgende poging zal ik de hoeveelheden wat beter in de gaten houden. We staan nu trouwens op zijn website www.lekkerissimo.com onder het tabje “onze vriendinnen” (dat is bij het gezellige etentje bij hun thuis zo gekomen).Vandaag of morgen ga ik aan de slag met een typisch recept uit de Salento: vijgen met amandel en citroenrasp uit de oven. De vijgen zijn reeds zongedroogd en de amandelen van vorig jaar zijn geroosterd. Ik had eigenlijk willen wachten totdat de pizzaoven weer aan zou gaan, want dan kunnen ze daarin de hele nacht lekker smoren, maar dat duurt nog zeker tot zondag voordat we die gaan stoken en ik wil ze nu verwerken.
Celosia christata
Ondanks dat er veel minder fruit aan de bomen hangt dit jaar, valt er nog genoeg te plukken en ik moet daarvoor plaats maken. Terwijl ik van de week de amandelen met een hamer uit hun doppen bevrijdde, bedacht ik me wat een fantastisch leventje dit toch is. Een beetje plukken, een beetje koken, een beetje snoeien, een beetje verven, een beetje onkruid wieden, een beetje hameren, een beetje plantjes water geven, een beetje zaadjes verzamelen voor het volgende jaar, een beetje schoonmaken, een beetje met de tomatenplantjes in de weer, een beetje mailen, een beetje boodschapjes doen en vooral heel veel genieten. Ons citroenboompje doet het bijvoorbeeld fantastisch dit jaar. Nu de zure pijnbomen weg zijn en het boompje veel zon krijgt zitten er aardig wat bloesem en piepkleine citroentjes in. Dat wordt zelf Limoncello maken! Ook heb ik vorig jaar van Guiseppe zaadjes gekregen van de Celosia Christata (geen idee hoe dat in goed Nederlands heet) en al had ik ze volgens hem te vroeg gezaaid, het is een prachtige plant geworden, vol met bloemen en dan ben ik best een beetje trots, als stadsmeisje op het platteland.
Teddy
Het platteland heeft ook zo zijn mindere kanten. Vorig jaar hadden we al vanaf halverwege juli last van veel wespen. Dit jaar – even afkloppen – hebben ze zich nog bijna niet laten zien. Of dit komt door de Waspinators die we hebben opgehangen, of doordat er sowieso minder wespen zijn dit jaar, we weten het niet. Het is in ieder geval erg fijn dat je gewoon buiten kunt eten, zonder dat je meteen aangevallen wordt. De muggen zijn echter wel altijd aanwezig, behalve als het regent of waait, maar wij lijken inmiddels imuun te zijn voor hun steken. We worden wel geprikt en krijgen ook – soms een flinke – bult, maar de volgende dag is die gewoon weer verdwenen. Deze wespen en muggen zijn natuurlijk maar klein leed. Het grotere leed zit ‘m in de grotere beesten, met name de katten. Als die “wilde” katten je slaperige kop ’s ochtends met een big smile tegemoet rennen en zo blij zijn om je te zien, dan smelt je hart en kan je dag niet meer stuk. Als je zo’n wild kleintje dan moet laten inslapen omdat ze zo ziek is, dan ben je heel verdrietig. Met Teddy zijn we inderdaad naar de dierenarts -in Carovigno, want volgens het Engelse forum “Puglia Posse” zijn die in Ostuni zeer slecht- gegaan (ze was zo zwakjes dat ze zich gewillig in een mandje liet stoppen) en het bleek dat ze ongeneeslijk ziek was. Ze had buikvliesontsteking en haar hele lichaam zat vol met vocht en dat verdrukte haar ingewanden. Vandaar dat ze ook niet meer wilde spelen met haar broertje en zusje en zich in een hoekje terugtrok. Omdat, als het zogenaamde kattenvirus zich eenmaal manifesteert, er geen genezing mogelijk is en ze steeds meer pijn zou krijgen, hebben we haar laten inslapen en begraven naast Binky. Dit is al het 3e dode poesje uit het nestje en we hopen maar dat Muis en Leroy sterk genoeg zijn. Het kan zijn dat ze ook besmet zijn, maar dat hoeft niet te zeggen dat ze ook ziek worden. Van te voren hadden we bedacht dat we de natuur zijn gang zouden laten gaan, maar als je zo’n beestje zo ziet vechten, dan breekt je hart. Voor de zekerheid hebben we Muis en Leroy een hoestdrankje met antibiotica gegeven en hun snotterende oogjes krijgen druppeltjes. Ook hebben we ze een wormen-, teken-, vlooien- etc.kuur gegeven, alles om ze zo sterk mogelijk te houden. Voor de zekerheid, want gelukkig zijn ze erg speels en levendig!