Onze jongens zijn gearriveerd en hebben deze afgelopen week ruim de tijd genomen om te relaxen. Vele uurtjes zijn gespendeerd aan tafel aan de Piazza, lekker in de schaduw. Doordat we sinds een aantal weken een Wifi netwerk hebben op de Piazza, kon iedereen lekker surfen op hun meegebrachte Macbook en I-phones (het lijkt hier wel een Apple-shop). Voor mij is dit ook heel fijn want nu ben ik niet meer afhankelijk van Rosie’s werktijden en kan ik op elk tijdstip mailen/chatten met wie dan ook. Ze hebben een aantal middaguitstapjes gemaakt (Julian is de reisleider) en zijn nu een aantal dagen in het zuiden van Puglia. Het is niet echt nodig om daarvoor ergens anders te overnachten dan bij ons, we zitten namelijk overal dichtbij, maar ze vinden het fijn om af en toe ‘s avonds uit te eten met een wijntje erbij en dat kan niet omdat Henk altijd terug moet rijden. Er zijn hier ook geen taxi’s zoals in Amsterdam, het wordt eerder een auto met chauffeur en dat is heel erg duur. Het is voor ons ook wel lekker, eventjes rust want behalve lekker koken, kom ik aan weinig andere dingen toe. Het is veel te gezellig met elkaar! De eerst gasfles is trouwens leeg. Sinds half april hebben we daarmee gekookt en hij leek oneindig. Ik ben verbaasd dat je er zo’n 4 maanden mee kan doen. De vorige eigenaar heeft een stuk of 8 (niet allemaal even vol) flessen achtergelaten, dus we kunnen nog even vooruit. Kevin heeft me laten zien hoe je zo’n gasfles vervangt en dat kan ik dan de volgende keer zelf.

De lessen zijn begonnen en Guiseppe heeft me meer huiswerk gegeven dan gedacht. Dat verzamelen van de zaadjes was een langdurig werkje want de tomatenpitjes moeten helemaal vrij zijn van zuur, anders “verbranden” ze. De pepertjes konden gelukkig zonder wassen gedroogd worden, maar ik kreeg wel erg tintelende vingers. Nu zijn alle pitjes verzameld, geschrobd, gespoeld en gedroogd. Nu zitten ze allemaal in gemerkte zakjes in een doosje en kunnen op een koel plekje slapen tot ergens in januari. De tomaten hebben we bijna allemaal opgegeten en de pepertjes slechts gedeeltelijk. Het schijnt dat als je veel knoflook en pepertjes eet, dat de muggen je minder lastigvallen (waarschijnlijk een fabeltje want we hebben daar nog niets van gemerkt). Normaliter komt hij hier 2 keer per week voor een uurtje, maar volgende week ga ik naar hem toe, zodat hij me kan laten zien hoe het op de kwekerij in zijn werk gaat. We hadden de avond voordat de jongens kwamen nog een feestje bij hem. In het begin was het een beetje vreemd omdat zijn toekomstige ex-vrouw weigerde mijn hand te schudden, maar later bleek dat de communicatie tussen die twee zo slecht is, dat hij haar “vergeten” was te melden dat wij ook kwamen (hij was ons trouwens vergeten te melden dat het feestje ter ere van haar verjaardag was). Door de bemiddeling van een nichtje draaide ze even later een beetje bij en werd het toch nog gezellig. Voor het eten was er tijd voor Karaoke en gelukkig waren het allemaal – voor ons onbekende – Italiaanse liedjes, zodat wijzelf niet aan de bak hoefden. Na het eten waren hun zoontjes (identieke drieling) en nichtje aan de beurt en die deden een klein toneelstukje. Daarna vonden we het wel weer genoeg en stapten op de fiets naar huis.

De eerste vruchten van de cactus zijn rijp en Kevin en ik hebben daar op een ochtend sap (een prachtige fuchsia kleur met een nogal zoete smaak – een mengeling van watermeloen en kauwgom) van gemaakt. Gewapend met dikke handschoenen werden ze geplukt en de naalden konden er zo afgeveegd worden. We dachten dat we alles eraf hadden geveegd, maar nadat we ze – zonder handschoenen – hadden ontveld zaten we onder de piepkleine stekeltjes. Het was onbegonnen werk om ze eruit te trekken (ze waren bijna niet te zien) en de hele dag bleven ze ons lastig vallen. Pas nadat ik het bankje van m’n collega’s had geschuurd was ik stekelvrij en de oplossing bleek dus een schuurpapiertje te zijn. Logisch eigenlijk want volgens een oud Mexicaans gebruik, worden de cactusvruchten eerst in het zand gerold voordat ze het vel eraf halen. Dat hebben we ook weer geleerd.

Alle amandelen zijn trouwens ook geplukt en die liggen nu in een grote mand in de Trullo te drogen. Buiten de vijgen die één voor één allemaal rijp worden, hangen er ook een aantal flinke granaatappels (heel gezond blijkbaar – vol met anti-oxidanten, whatever that may be) aan de boom. Ik ben vooral heel benieuwd hoe ze smaken. Deze week nog een onsje kappertjes geplukt, in totaal hebben we zo’n 3 kilo van de struiken gehaald.
De patroonsheilige – San Oronzo – van Ostuni was jarig en dat is elk jaar de aanleiding voor een groot feest. Uit de kathedraal in het oude stadcentrum werd een zilveren San Oronzo gedragen en er achteraan volgden zo’n 48 paarden. De paarden waren uitgedost in kleden die allemaal een verschillend patroon in rood en zilver hadden en de berijder had een bijpassend setje aan.

Ik denk dat de Ostunese moeders, oma’s of vrouwen van deze mannen het hele jaar bezig zijn met het zorgvuldig aanbrengen van deze borduursels. Elk kraaltje en/of glittertje (en dat waren er nogal wat) zat op de juiste plek en het zag er indrukwekkend uit. Na de optocht gingen we loungen op een prachtig pleintje bij de Cathedrale en het lekkere windje dat er waaide zorgde voor de broodnodige verkoeling. Het was heel erg druk in Ostuni, maar om half elf lukte het ons toch om een tafeltje in een Pizzaria te bemachtigen. We bestelden veel te veel antipasti (dat is nu al de 3e keer dat dit ons overkomt – de schaaltjes blijven maar komen) en zaten eigenlijk al vol voordat de pizza’s kwamen. Maar die waren te lekker om niet op te eten, dus tegen de tijd dat het vuurwerk om 12 uur begon, rolden we richting de ballustrades bij het café Tito Schipa. Vuurwerk valt eigenlijk altijd tegen, hoe mooi het ook is en ook deze keer had ik het na 5 minuten al wel gezien. Omdat we deze avond allemaal ongestoord wilden genieten van de biertjes en wijntjes hadden we een “taxi” geregeld. Ook in Ostuni bestaan geen taxi’s, maar toen we dit aan één van de gezusters in Tito Schipa vroegen, stelde zij voor om ons te halen en terug te brengen (uiteraard tegen vergoeding, want de dames zijn niet gek). We werden dan ook om een uur of één keurig afgeleverd bij ons hek en dat was een fijne afsluiting van een superavond.