De nu nog Nederlandse auto

We zijn bezig met een volgend bureaucratisch obstakel. Het invoeren van onze auto. Volgens allerlei verhalen op het internet kan dit een tijdrovende en frustrerende aangelegenheid worden (sommigen hebben uiteindelijk maar besloten om hun auto te verkopen – dat is voor ons geen optie), maar het kan ook gewoon “makkelijk” gaan. Hier in Italië zijn er kantoortjes die allerlei rompslomp betreffende de auto van je overnemen en om te voorkomen dat we steeds op en neer naar Brindisi moeten, hebben we besloten om met een bedrijfje in ostuni in zee te gaan. Giuseppe heeft ons daar geïntroduceerd en nu gaan we zelf verder. Tussen de regels van de EEG en de praktijk in Italië zit soms een groot verschil (niet alle regels zijn of worden doorgevoerd) wat betekent dat je in een niemandsland terecht kan komen. Gelukkig blijkt er voor alles een oplossing te zijn, alleen dat kost tijd (en geld). Morgen gaan we naar Brindisi om de auto bij de Italiaanse RDW te keuren. Als alles goed gaat brengen we dan maandag de Nederlandse platen naar ons mannetje en die ruilt ze dan dinsdagochtend in Brindisi om voor nieuwe Italiaanse. Dinsdagmiddag kunnen we ze dan ophalen en zodra de Italiaanse verzekering geregeld is (ook niet zomaar te doen en vooral heel erg duur!) kunnen we weer rijden. Hij staat dus van maandagmiddag tot dinsdagmiddag stil. Verder moeten onze rijbewijzen , binnen 6 maanden na het verkrijgen van onze residentie, omgezet worden in een Italiaans rijbewijs. Anders loop je de kans bij het verlengen daarvan dat ‘ie niet meer geldig is en je opnieuw moet afrijden. Daar zit ik echt niet op te wachten, eens maar nooit meer! Ik ga trouwens wel proberen om 1 of 2 lessen te nemen, om het gevoel van het rijden weer even te krijgen. Daarna geef ik mezelf een schop onder m’n kont, stuur ik Rosanna de auto uit en ga ik in m’n eentje op de Contrada in de Alfa toeren. Een andere auto zit niet in het budget, dus dit is de best oplossing voorlopig.

De bomenkappers

Ons contact met de contadino Luciano is eigenlijk nog steeds niet goed. Hij belooft van alles, maar er komt weinig van terecht. Bovendien is hij communicatief erg slecht en heel erg wantrouwend. Dat laatste is nog wel het lastigst, want we snappen niet waar dat vandaan komt. We hebben daarom besloten om een andere oplossing te zoeken voor het ploegen van het land, het plukken van de olijven en het kappen van de pijnbomen (om de zonnepanelen meer zon te laten vangen en om te voorkomen dat de wortels het waterreservoir onder het huis lekprikken). We hebben een lang gesprek met Giuseppe gehad en dat heeft meteen al geresulteerd in het kappen van de pijnbomen. Er is een zee van licht ontstaan en het geeft een veel opener gevoel. Het land en de piazza zijn nu één geheel. De piazza en het dak zullen nu ook veel schoner blijven doordat er geen dennennaalden meer zijn om daar op te vallen en ook zullen ze na een regenbuitje sneller opdrogen. We hebben nu genoeg hout voor de komende 2 winters (het hout moet eerst drogen, want er zit veel hars in) en de brokstukken leveren ook leuke krukjes op om her en der neer te zetten. Nu moeten we Luciano het “goede” nieuws” nog vertellen, maar ik denk dat Roberta dat heel graag wil doen, want zij heeft nog veel meer dan ik het idee dat hij een loopje met ons (3 vrouwtjes uit de grote stad) neemt. In het geval dat hij eerder verschijnt dan het telefoontje, dan verzin ik wel wat. Het feit dat hij altijd gif gebruikt om het onkruid te doden, is sowieso al een goede reden om met Giuseppe in zee te gaan, want hij doet alles op een biologische manier en dat sluit veel meer aan op onze ideaal.

Het kassie van Annie

Toen de man kwam voor de nieuwe pozzo imof, namen we een kijkje in degene die nu dienst doet als opvang van het afvalwater en WC-afval. Die zat dus tot de nok vol (he bah!) en moet met grote spoed geleegd worden. Wisten wij veel. Er zal een wagen langskomen om hem leeg te zuigen. Toen we er in april inkeken, was het een waterig zooitje, nu, na bijna 10 maanden, is het een veel steviger geheel, stelletje poepdozen. We zullen jullie het plaatje besparen Alhoewel we genieten van het heerlijke Italiaanse eten, hebben we toch af en toe behoefte aan een stevige Hollandse pot (dit heeft trouwens niks te maken met het vorige onderwerp). Onlangs heb ik een alternatieve andijviestampot gemaakt met gehaktballen. In plaats andijvie hadden we cicorie (ook een licht bittere groente, maar met minder groen blad) en het was om te smullen. Verder hadden we vandaag (en gisteren trouwens ook) een heerlijke lentedag. Zelfs met een t-shirt aan was het bijna te warm in het zonnetje. De zaadjes zijn gezaaid en de bakken staan nu samen met de bloembollen (sommige crocussen bloeien al!) in een kasje. Die moet ze beschermen tegen eventuele kou.