Nu weten we pas hoe heet het hier kan zijn. Vorige week kregen we een warme deken over ons heen als we naar buiten kwamen en het normaliter verkoelende briesje was veranderd in een warme föhn. Het was boven de 40 graden, maar binnen met de plafond- en losse ventilator was het redelijk uit te houden. Ook ’s nachts, met de fan aan, ging het slapen goed. Onze kampeerders hadden daar wat meer moeite mee en Foxy en Trixie bleven tijdens de hitte binnen en bewogen niet. ’s Avonds toen het koeler werd (zo’n 29°C) kwamen ze naar buiten en dan was het voor hun feest! Al die rondvliegende motjes en krekels werden achterna gezeten en Foxy bracht ze nog ratelend naar binnen. Het leken wel opwindspeelgoedjes.

Op een ochtend, wat de tot dan toe heetste dag zou worden, waren er aan de overkant een aantal brandjes. Of die aangestoken of spontaan ontstaan waren weten we niet, maar de overbuurman maakte zich dermate zorgen dat hij de brandweer belde. Onze kampeerder P. begon de brandjes met takken uit te slaan en dat was maar goed ook, want de brandweer is nooit gekomen….. ’s Avonds namen de kampeerders ons mee uit eten in Brindisi. Lekker in de haven voor wat frisse lucht, maar zelfs om half 12 was het nog steeds 32°.

Het lijkt wel de week van de afzeggingen te zijn. Eerst kwam een nieuwe potentiële klant van Rosie niet i.v.m. ziekte en toen bleek er voor mijn nichtje en vriendinnetje geen betaalbaar alternatief te zijn. Ook het bezoek van onze jongens eind augustus/begin september is niet zeker. Het huis aan de overkant is klaar voor ze, maar nu MyAir geen gebruik meer mag maken van de Italiaanse vliegvelden is er een run op alternatieve vluchten en worden de tickets alleen maar duurder. Ook mijn familie zou in oktober komen (met z’n 7en) en nu is ook dat onzeker. Er zijn nog een paar mensen die met RyanAir komen vliegen. Gelukkig toch nog wat bezoek! M’n vader zou eerst ook met MyAir vliegen, maar besloot na al die slechte berichten voor RyanAir te kiezen.

Uit frustratie hebben we ons maar gestort op het schuren en verven van de andere deuren en zijn de vieze beige pilaren nu eindelijk helemaal zwart. Het verven kan nog net qua temperatuur (schommelend rond de 30°), maar het is wel een hete klus want de deuren zijn allemaal op het zuiden. De verf verdampt onder je handen, maar dat zorgt ervoor dat we tenminste lekker doorschilderen. We hoeven nog maar 1 deur een 2^e laag te geven en dan heten we officieel Piazza Azzurra (Casa Azzurra wordt hier met een bejaardentehuis geassocieerd en dat willen we natuurlijk niet). Als alles af is, dan zijn de grootste verfklussen achter de rug – voor dit jaar dan:) – en is het alleen nog maar een kwestie van wat tafels schuren en lakken. De achterdeur van het huis waarin we wonen moet ook nog gedaan worden, maar die is op het noorden en overdekt, dat kan dus altijd nog op een regenachtige middag.

Onze kampeerders zijn weer vertrokken (de tent staat klaar voor het volgende stel dat volgende week komt – als Trixie er tenminste nog uit wil komen, want ze vindt kamperen wel leuk) naar hun nieuwe stek (een trullo in Alberobello) en we hebben ze daar aan het einde van een middag opgezocht. Ook al is Alberobello erg toeristisch, het is er wel erg levendig. Na een lekkere pizza gingen we prijswinnend pistache-ijs (de hele noten uit Sicilië schijnen het geheime ingrediënt te zijn) eten. Echt heerlijk. Het terras van de ijszaak bleek dé ontmoetingsplek te zijn, want we kwamen daar de Groningse vrouw met Italiaanse man weer tegen. Erg hartelijk allebei en met een paar Italiaanse vrienden van hun heb ik weer wat geoefend met de taal. Rosie en ik hebben besloten om ’s avonds tijdens het eten Italiaans met elkaar te gaan praten. Zo kunnen we een beetje routine krijgen in het formulieren van zinnen, want op het platteland is er niet veel gelegenheid voor. Een beetje in winkels dat gaat wel (we komen tenminste thuis met waarnaar we op zoek waren), maar voor mijn gevoel gaat het nog niet soepeltjes genoeg. Al dat Nederlands- en Engelstalig (Roberta) bezoek, helpt natuurlijk ook niet. De terugweg in het donker ging door allerlei omleidingen niet helemaal zoals het hoorde en op een gegeven moment kwamen we in één of andere Contrada terecht. Toch maar de TomTom (hier heet die SilvioSilvio) gepakt en die vond na enig zoeken de weg naar huis, pfff.

Nog even wat poezeninfo. Trixie liet van de week een cadeautje achter onder het bureau van Rosie. Haar eerste gevangen vogeltje! We hoefden alleen het schijtspoor maar te volgen en toen was het even schrikken. Ze is zo snel geworden, als we haar roepen komt ze aangesprint en nu dus een vogeltje, knap hoor! Foxy heeft haar eerste kattengevecht achter de rug (dezelfde kater waar Trixie ook al een aanvaring mee heeft gehad), maar gelukkig is ze er niet door getraumatiseerd en was ze de volgende dag alweer veel buiten. Ze blijft een beetje sloom en vermoeidt zich niet meer dan nodig.

PS. Zojuist kregen een telefoontje dat de jongens een andere vlucht hebben geboekt, Yes! Ze komen toch, joepie! Ze vliegen nu op Napels en vandaar uit is het een autoritje van een uur of drie. Goed te overzien en nog mooi ook!