Eerst maar even wat nieuws op het klusfront. Alle muren aan de overkant zijn nu gewit. Vanmorgen ben ik vroeg opgestaan (Rosanna en Roberta waren solidair en dronken tegelijk met mij hun eerste kopje koffie) om dan eindelijk die hele lange en hoge muur op het zuiden te verven. Ik hoopte de zon voor te blijven, maar helaas haalde die me al vrij snel in. Ook moest er nog een stuk muur achter een olijfboom geschilderd worden en dat gevecht heb ik uiteindelijk gewonnen. Het werd een nogal vermoeiende en hete klus, maar om half 1 was ik dan eindelijk klaar. Na al die kilometers witte muur ben ik aardig sneeuwblind, maar voldaan. Roberta nam de lelijke bruine stangen onderhanden met anti-roestverf, zodat die klaar zijn voor de laatste zwarte laag. Rosanna heeft het rode buroblad blauw geverfd (rood werkt niet met een optische muis) en de tafelpoten gemonteerd. Deze blijken te lang te zijn, dus die moeten ergens ingekort worden. Voorlopig wordt dat de eettafel in het huis aan de overkant. De badkamers zijn af. Alle kranen werken nu (eentje heeft Roberta in zijn geheel vervangen) en ook zijn de kitnaadjes weer presentabel. Enig gevloek heeft het vervangen van de oude accessoires (zelfs na een nachtje in de bleek waren ze nog steeds geel i.p.v. wit) wel opgeleverd. Je zou zeggen dat het ophangsysteem vrij universeel is, maar wat bij ons horizontal zat is nu overal verticaal en als je wel een horizontale ophanging vindt, dan is de afstand tussen de gaatjes niet hetzelfde. Dat betekende dus veel oude – soms vastgekitte – schroeven eruit, gaatjes vullen en nieuwe gaten boren. Een klusje van een uurtje heeft een hele dag gekost. De ENEL heeft de electriciteit aan de overkant aangesloten en nu hoeven we niet meer via een verlengsnoer en een provosorische steker in de “meterkast” stroom te krijgen. Dat was een tijdelijke oplossing, die goed werkte, maar met regen was het een beetje eng. De overkant is nu bijna bewoonbaar, het leukste komt nog, de inrichting. Op 18 juli krijgen we onze eerste kampeerders, heel spannend!

Op het poezenfront valt er te melden dat er een andere moederpoes is. Haar kleintjes had ze eerst verstopt onder de electriciteitsmast op het land van onze buren links. (Dat huis en land ligt er nogal verlaten bij. Het lijkt er op dat de bouwvakkers op een gegeven moment gestopt zijn met het werk en alles hebben achter zich hebben gelaten. Wat er precies gebeurd schijnt niemand ons te kunnen vertellen). Moederpoes heeft de kleintjes (4 stuks) toen naar het dak van onze trullo verplaatst, maar die nacht kwam een aantal honden ze terroriseren (wij werden er wakker van en hebben ze weggejaagd) en heeft ze ze naar het dak van onze Duitste buren verplaatst. Morgen komt daar een familie met 3 kinderen en 2 honden, ik hoop dat ze weer naar onze trullo terugverhuizen. Trixie is aan haar 2e jeugd begonnen. Ze wordt steeds sneller, soepeler en slanker. Van de week zat ze ineens op het einde van een tak halverwege een pijnboom (en die hebben een nogal lange kale stam voordat de takken beginnen). Met één sprong was ze ook weer beneden. Waarschijnlijk had ook zij genoeg van die herriemakende krekels… Ook Foxy heeft er eentje voor ons gevangen, het leek wel of ze haar eigen opwindspeelgoedje had. Elke keer als ze ‘m aanraakte maakte ‘ie een soort ratelend geluid. We hebben op een gegeven moment maar een einde aan zijn lijden gemaakt.

De eerste pruimen en peren (minimaatje) zijn nu ook rijp en lekker! Het is grappig om op de markt en in de supermarkt deze vruchten terug te zien. Ineens zijn er overal vijgen, kappertjes (onze 2e lading – 250 gr. dit keer – is inmiddels ook weer ingemaakt), pruimen en peren te koop . Roberta overweegt al om op de hoek van de straat te gaan zitten met ons fruit. De eerste stappen van de orto (groententuin) zijn gezet. We hebben een aantal zaden gekocht en een heel goed boek (in het Italiaans) gevonden die elke stap heel duidelijk uitlegt. Met een woordenboek erbij lukt het aardig. Eigenlijk hebben we ook onze eigen composthoop nodig – het maken daarvan duurt een aantal maanden – en daarvoor heb je weer mest nodig , die moet eerst een maand of vijf “rijpen”. Ik denk dat we maar alvast gaan beginnen zonder eigen compost, anders zijn we een jaar verder. Om de hoek – de Carovignotak van de Contrada Tamburroni – zit een kwekerij (met paarden), die kan ons vast wel wat verse compost leveren. Ik denk dat we daar zeer binnenkort heen gaan, ook om eindelijk die rosemarijnstruiken te kopen om de pozzo te verstoppen. Luciano is nog steeds niets langsgeweest om de kalk om te ploegen., maar daar gaan we niet langer op wachten. Het begint een beetje vervelend te worden, want hij verzint steeds weer een excuus om niet langs te komen (eerst was het te nat, toen te droog). Nou ja, hij krijgt nog een heleboel centjes van ons, dus vroeg of laat zien we hem wel verschijnen.

Kennen jullie trouwens die mop van de rekening van de Banco Posta die geopend is…. nou die is niet meer geopend…. De dame die ons zeer behulpzaam is geweest had een vergissing gemaakt en ‘m geopend met een code van een ander postkantoor. Dat betekende dat ik geen statements (die heb ik nodig om aan de gemeente te kunnen laten zien dat er genoeg geld opstaat om residentie aan te vragen) uitgedraaid kon krijgen (je moet hiervoor naar het postkantoor als je niet internetbankiert – dat was ze trouwens ook vergeten te regelen) en geen cheques kon aanvragen (ik heb nog geen bankpasje omdat je daarvoor resident moet zijn). Nu is mijn rekening dus weer gesloten en heeft ze als het goed is een nieuwe geopend met hopelijk toegang tot internetbankieren. M’n enige zorg is het bedrag dat er al op stond voor de residentieaanvraag, als die maar niet is zoekgeraakt. Al die regeldingetjes hier gaan niet van een leien dakje en zowel Rosie als ik moeten er aan wennen dat iets wat heel simpel lijkt weleens niet zo simpel te regelen valt. Volgende week hebben we een dag of twee vakantie, we gaan naar het U2 concert in het San Siro in Milaan. Daarna een nachtje doorhalen en weer terug. We hebben er zin in!