Wie denkt dat het stil is op het platteland, heeft het mis! We hebben inderdaad geen last van verkeer en andere stadse geluiden, maar die krekels….tjee wat maken die een pokkeherrie en dan de hele dag en avond door. Rosanna probeert ze zo nu en dan met Yomanda-achtige bezweringen tot stilte te manen en soms lukt dat…., voor even. Verder fluiten de vogels er overdag lustig op los en ’s avonds zijn er vaak de hondjes.

Op en ochtend vonden we 3 hele kleine dode vogeltjes op de piazza. Eentje werd al door de mieren opgegeten (net als bij een dode gekko onlangs, bedekken de mieren het hele beestje en eten die helemaal op, niets blijft er achter) en om Foxy en Trixie deze harde werkelijkheid van de natuur verder te besparen wilden we de andere 2 wat verder op het land gooien en toen bleek er eentje nog te leven. We hadden weinig hoop (we wisten immers niet hoelang het vogeltje al geen eten had gehad), maar om ’t beestje niet voor zijn dood aan de miertjes bloot te stellen, stopten we hem in een theedosje en gaven ‘m met een spuitje wat water in zijn bekje. We gingen een paar uurtjes op stap en toen we terugkwamen bleek ‘ie nog te leven. We vonden ook het nestje (met haartjes van Foxy en Trixie) – waarschijnlijk uit de boom gewaaid - en dat werd een lekker bedje in het theedoosje. Rosie ontpopte zich als een echt moedertje en al gauw bestonden de maaltijden uit water met wat gelei van het kattenvoer en gestampte miertjes. Als Rosie het dekseltje opende ging het snaveltje wijd open en af en toe gaf het een piepje. Als het dekseltje weer dicht ging, gingen ook de oogjes toe en viel het musje in slaap. Alles leek te werken, we vonden een poepje in het hoekje van het doosje, maar na 2 dagen ging ‘ie toch dood. We hebben hem in zijn nestje begraven, want we wilden niet dat de mieren (of de katten) hem alsnog te pakken kregen.

Deze week is heel heet begonnen. Aan de katten is dat goed te merken. Ze liggen de overdag binnen lang uitgestrekt op de tegels en er is geen beweging in te krijgen. Aan het eind van de dag komen ze pas weer naar buiten. Trixie zit dan bij haar privé-zwembad om af en toe te poedelen. Gisteren was het 34 graden en dat was te warm om te schilderen (dat kan volgens het etiket op de verfbus maar tot 30 graden), dus moesten we naar het strand;) Rosie bleef thuis om te werken en Eleanore en ik pakten de fiets om naar het mooie rustige baaitje te fietsen die we de week daarvoor hadden ontdekt, Costa Merlata. Met uitzondering van de bult over het spoor ging het lekker heuvel af (op sommige stukken hoefden we niet eens te trappen) en binnen 40 minuten waren we op het strand. Wat vorige week nog een heel rustige plekje was met alleen wat oudere Italianen, was nu veranderd in een toeristisch gebeuren. Het hotel aan het strand had zijn eerste gasten en er liepen 2 vlotte jongens rond die deze mensen moesten vermaken. Bij elke stoel stonden ze stil en maakten ze een praatje. Via een microfoon werden we aangespoord om vooral deel te nemen aan een volgende activiteit. Eleanore werd nog persoonlijk uitgenodigd om mee te doen met een kwartiertje aquajoggen en ik werd gevraagd om als aperatief voor de lunch in de volle zon een frisbee te werpen. We hebben deze verleidingen kunnen weerstaan, maar door de veel te harde muziek werden we er toch in betrokken. Wat niet meehielp was dat we een parasol en 2 stoelen hadden gehuurd en daarmee zaten we midden tussen de vaste hotelgasten. De toegevoegde waarde van “animazione” op Italiaanse campings (en blijkbaar ook hotels) hebben Rosie en ik nooit ingezien een we hopen dan ook met onze tegenhanger ‘de minicamping’ juist die mensen te trekken die zichzelf kunnen vermaken en kunnen genieten van de natuur. Tijdens de siësta was het gelukkig stil en voor het feest opnieuw zou losbarsten zijn we op de fiets naar huis gestapt. Het werd een warme tocht (heuveltje op) en toen halverwege mijn achterband het begaf, moesten we verder lopen. Dat is veel warmer dan fietsen en met nog zo’n 5 kilometer te gaan, waren we door onze watervoorraad heen. Buiten een paar scootertjes richting strand, was het heel rustig op de weg. Waar zijn dan die stoere en knappe mannen als je ze nodig hebt? We besloten om Rosie te bellen om ons water te brengen en onze spullen mee te geven, maar de achterbak bleek groot genoeg voor de kapotte fiets. Na een pafke en een flinke slok water kon Eleanore mee met de auto en heb ik het laatste stukje gefietst Bij thuiskomst was het tijd voor een koud biertje en een verkoelende buitendouche.

Langzaamaan wordt de overkant wit met blauw en zwart. Zondag hadden we een soort marathonsessie en met z’n drieën maakten we een flinke slag. De vieze gebleekte roze/oranje regenpijp is wit, de deuren hebben een tweede laag gekregen en de blauwe kleur geeft het geheel een rustige uitstraling. De Bougainville die op het moment knalroze bloeit staat er ook heel mooi bij. Door de hulp van Eleanore (en die van Rosie op zondag) wordt het project aan de overkant weer een wat overzichtelijk geheel. Als ik dat allemaal in m’n eentje had moeten doen, dan was het me nooit gelukt om alles op tijd af te krijgen en bovendien is de morele steun ook heel belangrijk. Nu hoeven alleen de muren binnen nog geschilderd te worden en dat is denk ik één of 2 dagen werk. Bij Leroy Merlin (een hele grote DHZ-zaak) hebben we allerlei dingetjes voor in de 2 badkamers aan de overkant gekocht. Ik kan niet wachten totdat we alles definitief af en ingericht hebben, zodat we ook in het huis waar wij wonen weer wat ruimte creëren. Ook kochten we bij Leroy een heleboel buitenlampjes met zonnecellen en nu is de piazza ’s avonds subtiel verlicht. Het wordt zo mooi allemaal! Hierbij een ervoor en erna foto ter verduidelijking! De vieze beige palen moeten ook nog zwart geschilderd worden.

Deze week wordt het huis hiernaast niet verhuurd en ’s ochtends en ’s avonds komen de buurtpoezen ons halen om ze water en eten te geven. Dat doen we natuurlijk graag, zeker nu we de moederpoes weer met 2 van haar kleintjes hebben gezien. Ik weet niet of deze twee de enige overlevenden zijn, maar moederpoes is heel fel tijdens het eten en de anderen laten haar het grootste deel. De natuur zit mooi in elkaar! Foxy heeft haar eerste ontmoeting met één van de buurtpoezen gehad . Pas toen ze neus aan neus stonden ging ze blazen, kreeg ze een tik en holde ze snel naar binnen. Het is fijn om te zien dat zowel Foxy als Trixie net zoveel van het buitenleven genieten als wij. Trixie was altijd al stoer (laatst zat ze in een boom – een hagedisje achterna – en met één sprong was ze weer beneden), maar ook Foxy ontpopt zich als een ware pionier. Ik ben benieuwd hoelang haar buikje nog blijft zwabberen. Onze eigen buikjes beginnen nu ook een beetje te zwabberen, maar het is de moeite waard!