Roberta is vorige week vrijdag net voor middernacht met de trein aangekomen in Brindisi. Ze blijft ongeveer 2 weken en aan het eind daarvan komt een goeie vriendin van haar ook nog een paar daagjes. Buiten de gezelligheid, staan deze 2 weken weer in het teken van allerlei regeldingen. Als ik een bankrekening open (en een bepaald bedrag stort) en een basiszorgverzekering afsluit, dan lijkt het erop dat ook ik mijn residentie kan aanvragen. We zijn daar inmiddels al mee bezig. Tot aller tevredenheid (die van ons en die van de winkel) is het contract met de vorige provider beëindigd en hebben we deels ons geld voor de modem teruggekregen. Ook hebben we onze makelaar en een geometra (een bouwkundige met de naam Vito Zito!) op bezoek gehad. Hij heeft ons veel kunnen vertellen over de staat van de gebouwen en wat je wel of juist niet zonder vergunning kunt veranderen. Er is een hoop te doen! Toen we in de trullo waren, tikte hij op de muren en de lagen kalk vielen eraf (dit is normaal…).

Daaronder werden de originele stenen zichtbaar, erg mooi. Mijn handen jeukten en zodra de makelaar en de geometra vertrokken waren, stond ik in de trullo kalk te verwijderen. Roberta en Rosanna kwamen me helpen en aan het einde van de middag waren we allemaal een brok stof. We beseften ons dat het waarschijnlijk meer dan 1 week (dat hadden ze gezegd) gaat kosten om alle kalk te verwijderen. Het maakt niet uit, we hebben alle tijd. Daarna moet er een professional komen die de stenen schoon zandstraalt, de gaten vult en ze goed voegt. We hebben hier voorbeelden van gezien en het resultaat is heel erg mooi. Ook het lekkende dak (dat was al bekend) kunnen we repareren door er een koepeltje van gewapend beton op te zetten. Het water kan zich dan niet meer verzamelen. We zijn er nog niet helemaal uit wat we verder met de trullo gaan doen. Als we geen badkamer en/of keukentje installeren en de gasten het buitengebeuren van de minicamping laten gebruiken, dan hou je meer leefruimte over en het scheelt de aanleg van allerlei watertoe- en afvoeren en ook de WC moet dan op onze pozzo nero (de “zwarte” put voor de poepverzameling) aangesloten worden.

De dag daarna kwam een architect (vriend van vriendin Roberta) langs en die heeft ons, wat betreft tijd en geld waarop je moet rekenen om een verbouwing te realiseren, weer met beide benen terug op aarde gezet. Nou hebben we geen architect nodig, want ons huis blijft een huis op het platteland, maar we zullen zeker iemand nodig hebben die voor ons het overzicht houdt over de gemaakte afspraken, het werk van de uitvoerders en ook de eventuele veranderingen meldt bij het kadaster (dat hoor je hier te doen). Voorlopig zullen noch Rosanna noch ik in staat zijn om met werklui te discussiëren over het gedane werk, zeker als het niet klopt met de gemaakte afspraken. Deze zomer zullen er nog geen structurele veranderingen gerealiseerd zijn aan de gebouwen en het ziet er naar uit dat we pas tegen het einde van het jaar naar de overkant kunnen verhuizen. Dit betekent dat we nu een aantal kleinere dingen gaan aanpakken zodat de mensen die komen (en het seizoen is nog oké) gebruik kunnen maken van onze tenten en de buitendouche/WC & keuken. Wie weet gaan we ook alvast de badkamer in het huis naast de trullo afmaken, maar daarvoor willen we eerst de vorige eigenaar vragen hoe het precies met alle aansluitingen zit (waar het water vandaan komt, of de WC al is aangesloten op de pozzo nero, etc). Afhankelijk van zijn antwoord gaan we wel of niet aan de slag.

We hebben de gemeente al een deel van de achtergelaten zooi laten ophalen. Je belt ze en ze komen op woensdag….’s nachts tussen 1 en 6. Eigenlijk moet je het buiten het hek zetten, maar Roberta legde uit dat het nogal veel was en ’s middags kwam er een mannetje langs om het te bekijken en van hem mochten we het binnen laten staan, als we het hek en dat huis maar open lieten zodat ze naar binnen konden. Die nacht na het etentje met onze Duitse buren (Roberta en ik hadden gekookt) werd Roberta om 3 uur ’s nachts gebeld dat ze er waren. Rosanna stond ook op, maar durfde niet naar buiten omdat er volgens haar een zee aan spinnen op de Piazza liepen (waarschijnlijk 2, maar als het op spinnen aankomt kan ze nogal overdrijven) en ik deed net alsof ik sliep (onnodig om met z’n drieën op te staan, toch?). Ze hebben al heel veel meegenomen en volgende week doen we nog een ronde. Perfect geregeld!

In een enorme cactus op ons land zat vorige week een nestje jonge poesjes van zo’n 4 weken oud. Volgens de buurvrouw waren het er eerst 6, maar nu zijn het er nog maar 5. Moederpoes heeft ze inmiddels verplaatst, eerst naar een boom op het land van de buren waar ze zich tussen de boomwortels kunnen verstoppen en later, nadat er een kleintje in een 4 meter lange horizontale pijp terecht was gekomen (wel gered door de buren gelukkig!), heeft de moeder haar kroost meegenomen naar een onbekende bestemming. Een paar dagen waren we ze kwijt, maar gisteren speelden ze weer tussen de wortels van de boom.

Trixie zat op een namiddag moederpoes te observeren en toen heeft vaderpoes haar vanuit het niets aangevallen. Het was dezelfde kater waar ze haar eerste gevecht mee heeft gehad en hij is gewoon gemeen en heel sneaky. Later op de avond had Trixie weer een kleine aanvaring…dit keer met de moeder die alleen aan haar kleintjes dacht… en sindsdien is ze nogal aangeslagen en rent ze snel naar binnen als er een andere poes in de buurt is. Ach het evenwicht zal op de een of andere manier wel komen.

Over het algemeen zijn de mensen hier in Puglia heel erg vriendelijk en nieuwsgierig, Een hele speciale ervaring hadden we echter op een zaterdagochtend vlak voordat de markt zou sluiten. We waren een beetje laat en liepen ons privé-postadres uit. Plotseling kwam er een politieauto de hoek omscheuren, een man sprong uit de nog rijdende auto en wij werden aangehouden. Op een behoorlijk agressieve manier werden in een hoog tempo een aantal vragen op ons afgevuurd die we naar aller eerlijkheid beantwoordden (ik kom uit Holland, ja we hebben een huis hier daar en daar, etc) en vervolgens werden we om onze documenti gevraagd. We waren nogal geschrokken (vooral Rosie want ze had haar paspoort juist die ochtend thuisgelaten), maar zodra Roberta haar Italiaanse identiteitskaart liet zien veranderde alles. Er stapte een figuur achter het stuur vandaag ….een zo uit de jaren 70 weggelopen gladgestreken blondachtig type met streepjespak en zonnebril….en die verontschuldigde zich voor de brute actie. Rosie’s rijbewijs bleek ook in orde (ze is tenslotte Italiaans), maar mijn paspoort vond “the bad cop” wel heel erg interessant. Het was een beetje verwarrend omdat er ook pv (=partner van) Zito instaat, maar ze kwamen er na een paar vragen (die ze overigens zelf beantwoordden en ik alleen maar met “si” bevestigde) achter dat ik een cognata (schoonzus) ben. Van wie lieten we maar even in het midden. Roberta maakte nog een opmerking over het feit dat ze ons heel erg aan het schrikken hadden gemaakt en “the good cop” maakte nog meer excuses. Vervolgens kregen we allerlei adviezen m.b.t. het leven op het platteland en werd ons nog prettige dag verder toegewenst. Het voelde nogal onwerkelijk allemaal en het was even alsof we een rol in een episode van Miami Vice hadden gespeeld. Ik denk trouwens dat dit allemaal gebeurde omdat ik een shaggie draaide én opstak op straat en in Italie worden shaggies meteen geassocieerd met DRUGS (brr, eng!). Het heeft me wel wat voorzichtiger gemaakt, want toen ik een paar dagen alleen door Ostuni liep, besloot ik om dat begeerde shaggie nog maar even niet op te steken. Ik wilde niet het risico lopen om opgepakt te worden.

We zijn gisteren (Hemelvaartsdag) voor het eerst naar het strand geweest (voor ons tenslotte een nationale feestdag en de klantjes van Rosie hadden allemaal vrijaf). Het is hier warm (tegen de 30 graden en de volgende dagen wordt die grens overschreden), maar doordat er – vooral ’s ochtends – een flinke wind staat (net als op Vlieland) is het goed uit te houden. Er is hier zo’n 15 kilometer een natuurgebied aan zee waar je met de auto niet mag komen. Je laat je auto ergens staan en vervolgens loop je verder (vanaf juni is er een soort pendeldienst). Dit zorgt ervoor dat het een rustig strand is, ook in het hoogseizoen….we zullen zien. De dag voor Hemelvaart hadden we trouwens een zeer aangename verrassing. Onze Italiaanse privé-leraar uit Amsterdam kwam langs met zijn man (onze voormalige studiegenoot Italiaans) en we hadden een hele gezellige avond. De dag daarvoor hadden ze ons gebeld dat ze in Puglia waren en langs wilden komen. Ze hadden zelf een adresje in een B&B in een stadje verderop en we spraken af dat ze hier kwamen eten. Hoogstwaarschijnlijk zien we ze óf vanavond weer (tijdens een demonstratie tegen Berlusconi’s plan om in Ostuni een kerncentrale neer te zetten – hebben wij weer) óf zaterdag voordat ze weer terugvliegen naar Amsterdam. We kijken nu al uit naar alle aangekondigde (en niet aangekondigde) bezoeken de komende tijd. Wij zijn al behoorlijk gewend aan ons leventje hier, maar pas als je iemand op bezoek krijgt die je uit het Amsterdamse (Hollandse) leven kent, besef je pas hoe zeer je leven veranderd is. Het is niet langer een droom, een idee… het is de werkelijkheid.