Zo week 3 is begonnen. Gisterochtend is Roberta dan eindelijk naar huis gegaan. Ze had eigenlijk al veel eerder moeten gaan, maar ze is eigen baas en besloot ons nog even verder op weg te helpen. Het voelt en ineens erg echt allemaal. Nu moeten we de touwtjes in eigen handen nemen en dat voelt best eng.

Er zijn gisteren ook 2 goeie dingen gebeurd. Ook Foxy is nu offline buiten en wij zijn online! We hebben de hele zondagmiddag op het dak gezeten om het beste signaal te kunnen ontvangen (de router en stick+chip zitten nu in een box aan een paal op ’t dak). Het waait nu behoorlijk, dus het is meten een goeie test), Rosie heeft een nieuwere versie van Firefox kunnen downloaden en ’s avonds konden we op het net!

Foxy besloot gisteren dat ze zich genoeg had verstopt en kwam met voorzichtige stapjes naar buiten. Ze hield de deur goed in de gaten en bij elk geluid schoot ze weer naar binnen, maar ze bleef naar buiten komen. Trixie voelt zich al helemaal in haar element buiten. Voor het eerst in haar leven moest ze haar territorium verdedigen en de andere kat droop af met de staart tussen de benen. Later op de dag vond ik haar terug op een steiger bij de buren, mmm dat was wat minder.

Om zo min mogelijk last te hebben van storende signalen, hebben we de TV antenne van het dak gehaald. De vorige eigenaar heeft twee hele oude TV’s laten staan en de beelden op de beste van die twee hebben maar 3 kleuren: zwart, roze en groen. Roberta wilde heel graag het journaal en haar dagelijkse soap zien, maar voor ons hoeft dat niet zo en daarom staat ook deze televisie in het huis met spullen die door de gemeente opgehaald moeten worden. We hebben waarschijnlijk te veel voor een enkele keer, maar volgens de Italiaanse methode stop je ze wat geld toe en dan schijnen ze alles mee te nemen. Het is niet zo moeilijk om je aan de Italiaanse regels te houden Gisteravond was een hele relaxte avond, lekker stil (geen TV-getetter) en het vuurtje brandde goed. Het schoonmaken van de roosters op het dak heeft geholpen, maar onze muren hebben nu al wel de sillouetten van onze opgehangen foto’s. Ach een likje verf meer of minder maakt niet uit. Ik vind het heerlijk om een beetje rond te scharrelen. Even vegen, een lapje hier over en een lapje daar, hout sprokkelen voor het vuurtje ’s avonds, een (af)wasje doen, een lijstje maken, een rekje monteren, een lampje ophangen, de nieuwe WC bril plaatsen, een shaggie roken… Het klinkt raar, maar het is heel ontspannend. Het heeft even geduurd voordat ik het eeuwige “moeten” echt heb kunnen loslaten, maar sinds gisteren voelt het goed. Vandaag ga ik op zoek naar de mooie boeken die ik op mijn afscheid heb gekregen, lekker voor ’s avonds na een lange dag buiten werken. Het bankje dat ik van m’n collega’s kreeg staat al sinds dag 2, maar het is me nog niet gelukt om daar rustig op te gaan zitten lezen, in het zonnetje met een roseetje. Het is tenslotte geen vakantie

Qua begonnen werk is alles zo’n beetje af. We hebben een illegale pozzo en zaterdagmiddag hebben we het eerste waterreservoir (cisterna) gevuld. Dat voelde stoer! De kalk op ons land dat bij het boren van de bron naar boven is gekomen hebben we deels langs de muren van ons land verspreid, maar de boer (contadino) Luciano, die ons land bijhoudt, de bomen gaat snoeien en de olijven plukt, komt volgende week langs met een tractor om de rest om te ploegen en te verspreiden. Eigenlijk was al het zware werk (en spierpijn!) voor niks, maar het was wel een lekkere bezigheid. De badkamer is zo goed als af. We wachten nog op de juiste douchecabine (als het goed is deze week) en dan worden ook de gevulde gaten in de muur van onze slaapkamer geverfd. Het afgebroken muurtje staat ook weer en met een likje verf zie je er niks meer van.

Onze Duitse buurman Hartmuth is ook gearriveerd. Binnenkort gaan we nader kennismaken, maar vooralsnog lijkt het een me een prettige persoon. M’n Duits moet ik halen uit een dikke brei van andere talen. Het Engels komt vanzelf, maar als ik iets in een andere taal moet zeggen, borrelt er eerst het Italiaans op, wat op zich mooi is. M’n Duits ist so wie so belabberd. Hij blijft 5 weken en zijn vrouw komt over een week op zo. Daarna is het huis constant verhuurd tot ergens in oktober. Erg prettig om een bewoond huis naast ons te hebben!

Het is inmiddels avond. Al het hout is uit de schuur verplaatst naar de bbq aan de overkant. Het schuurtje is opgeruimd en zoveel mogelijk spinvrij gemaakt. We kunnen nu weer overal bij. Net hadden we een lekkage bij de gootsteen. De halve (beetje overdreven) keukenvloer stond blank voordat we het in de gaten hadden. Alle verbindingen zijn gecheckt en het blijkt de slang van de kraan te zijn. Die gaan we vervangen, maar als we die in de gootsteen houden is er niks aan de hand. Pffff, dat was even schrikken. Het online zijn is eigenlijk slechts sporadisch. Vanmiddag konden we zeker een halfuur skypen met m’n vader, maar sindsdien is het niet meer gelukt online te zijn. Het vraagt veel geduld en dat heb ik niet zo. Rosie gelukkig wel!