Ondanks dat het weer wisselvallig is – soms veel regen & onweer, dan weer zon – zijn we toch een aantal keer naar diverse strandjes geweest. Het water is erg lekker nu en uit het water is het niet meer nodig om onder de parasol te blijven. De avonden worden frisser en soms ook natter, maar onder de overkapping achter het huis blijven we lekker droog en uit de wind. Met zijn zevenen is het wel flink inschikken, maar dat gaf ook weer wat warmte. Ook voor een hete pizzzaoven is het goed toeven. Het voordeel van regen is – buiten dat het goed voor de plantjes is (de bloemetjes en gras schieten uit de grond) – dat er dan geen wespen zijn. Zodra het zonnetje schijnt komen ze met z’n allen tevoorschijn en dat is vooral tijdens de lunch erg vervelend. Met Pietje en Jaap hebben we onder de door de jongens meegebrachte klamboe gegeten, we gaan die maar weer ophangen. Op het internet heb ik dé oplossing gevonden “the Waspinator” – een soort korf die je op het terras of aan een boom hangt – en volgens de enthousiaste verhalen kun je dan weer ongestoord genieten. Dat gaan we volgend jaar uitproberen.

Al het fruit is zo’n beetje op nu, behalve nog wat vijgen en een heleboel cactusvruchten. Die laatsten zijn toch niet onze favoriet, erg bewerkelijk met al die stekels en erg zoet. We zijn benieuwd wanneer de olijven geoogst gaan worden, want zo om ons heen is iedereen zich aan het klaarmaken voor de oogst. Rondom de bomen verschijnen grote schoongemaakte cirkels waar straks waarschijnlijk de netten op komen. Spannend. Op het land van onze mysterieuze buren is ook weer het een en ander gebeurd. Op een (erg vroege) zaterdagochtend was er een hoop kabaal en met een soort vorkheftruck werden allemaal bomen uit de grond gerukt en daarna in stukken gezaagd. Toen ik vroeg waarom ze bomen omhaalden was het vreemde antwoord dat ze nergens toe dienden. Heel wat amandel- en vijgenbomen ontkwamen niet aan het geweld en het is er nu nog maar een kale bedoening. Pietje en ik hebben nog wat hout gered uit het vuur, dat kunnen we van de winter goed gebruiken. Onze houtstapel moeten we nog wat reorganiseren en in handzame stukken zagen, dan kan het zeil (lag onder de tent, maar die heeft de altijd actieve Margriet voor ons afgebroken) erover zodat het vanaf nu droog blijft. De schoorsteen van het huis waarin we wonen heeft nieuw gaas gekregen, dus hopelijk hebben we deze winter minder last van rookontwikkeling binnenshuis. Volgens margriet ligt het aan een te breed rookkanaal en zou een smallere pijp een stuk schelen in de trek. Wie weet gaat we dat nog aanpassen voor de winter. Ook de pomp aan de overkant is aan revisie toe, want die maakt heel veel herrie, wordt (te) warm en met maar hele kleine scheutjes pompt ‘ie het water omhoog. Dat wordt óf een mecanicien inschakelen, óf een nieuwe kopen, óf op het internet naar een oplossing zoeken. Eerst maar het internet proberen.

Mijn lessen met Giuseppe liggen op het moment stil. Zijn vrouw is met de kinderen naar een huis in Ostuni vertrokken (dat lag al langer in de planning) en buiten dat dit hem verdrietig maakt, is er ook een hoop werk voor hem te doen. De beesten moesten verzorgd worden, de kassen hebben water nodig en bovendien werkt hij elke ochtend bij de gemeente. Ik heb overwogen om mijn hulp aan te bieden en om zo een baantje te hebben, maar dat is waarschijnlijk niet zo verstandig. Hij is hier welkom voor een biertje of een kopje koffie, maar als ik daar elke dag naar toe zou gaan, dan gaat ‘ie misschien teveel op ons leunen en dat lijkt me geen gezonde en gewenste situatie. Zodra hij z’n leventje weer een beetje op orde heeft, gaan we verder met de lessen. Het komt mij op dit moment ook wel goed uit, want met al dat bezoek heb ik eigenlijk geen tijd (en geen zin).

PS. Rosanna en ik hebben allebei ook weer een nieuwe coupe (met dank aan Anne) en dat was na een half jaar geen kappersbezoek ook wel weer nodig.