Het is half negen ’s ochtends. Een beetje uitgeslapen na een “latertje” gisteren en een onrustige nacht met muggen en jeuk. Het wordt tijd voor de apparaatjes die de vorige eigenaar heeft achtergelaten. Een soort bolletje voor in het stopcontact waarin je een schijfje stopt. Van de anti-muggen-schijfjes hebben we genoeg voorraad voor de rest van de zomer. Ik moet nog wel even checken of het niet gevaarlijk voor de poesjes is. De jeuk kwam van de bultjes van m’n zonneallergie. Op zich gaat het daar heel goed mee en heb ik niet al te veel last, maar afgelopen zondag hebben we net iets te lang op het strand gelegen. Er stond veel wind en dat zorgde ervoor dat we het net iets te lang uithielden. We lijken nu op een aardbeien met chocolade en vanille ijsje. Rosie iets meer aardbeien, ik iets meer chocola Dat latertje viel voor Amsterdamse begrippen trouwens ook wel mee, half twaalf, maar hier worden we ’s avonds niet verdoofd door de TV en na een dag actief bezig zijn is half 11 (soms nog eerder) een mooie tijd om naar bed te gaan.

Eleanore en ik zijn begonnen met het opknappen van het huis en het campinggebeuren aan de overkant. Ook daar is het nu spinvrij, de binnenbadkamer is geschrobd en de vochtplekken zijn behandeld. Alles is klaar voor een kleine facelift, zodat het er aangenamer vertoeven is. Het is nog niet makkelijk om voor de juiste verf te kiezen , zeker met de verbouwing in zicht en de vochtigheid in aanmerking genomen. Er is namelijk een grote variatie in witte ‘latex’. Lucht- en vochtdoorlatend, afwasbaar, met of zonder kwarts etc…. Ook de deuren en hekwerkjes worden geschilderd. In plaats van rood wordt het blauw (deur) en zwart (hekwerk). Twee hekwerkjes zijn al zwart en dat ziet er mooi strak uit.

Behalve dat Eleanore aan het werk is, hebben we ook al een paar keer gefietst. 2x naar Carovigno (oeps, iets heuvelachtiger dan gedacht, maar toch nog goed te doen op een stadsfiets zonder versnellingen), waar we binnenkort waarschijnlijk zullen worden onthaald als sporthelden, alhoewel het maar 10 minuten fietsen is. We hebben ook de fiets naar het strand gepakt . De heenweg ging volgens we de aanwijzingen van Dorino en die weg zouden ons rechtstreeks naar zee brengen, zonder al teveel hoogteverschil. Na 5 km fietsen kwamen we dus uit op de grote weg (slechts 1 km verderop) en gingen we heuvel af richting zee. Lekker, dat wel, maar we keken niet uit naar de terugweg, heuvel op en zonder versnellingen, langs de “snelweg” (je mag maar 50 km per uur maar iedereen rijdt veel harder). Na een uitgebreide blik op de kaart kozen we ervoor om iets verder te fietsen en dan binnendoor een andere weg proberen. Dit was een mooi stil weggetje, zonder huizen met honden, wel heuvel op (en een fikse wind tegen deze keer), maar dat kan niet anders, en voor we het wisten kwamen we uit bij de toegangsweg naar de Contrada Tamburroni. Een ideale weg (ca. 10km) om op en neer naar zee te gaan. Een fiets met versnellingen zou helemaal perfect zijn, we gaan daarnaar op zoek! Het strand waar je uitkomt is ook mooi. Een klein baaitje, met eventueel een parasol en ligstoel in de verhuur voor de liefhebber en een klein terras voor een drankje en een hapje.

Rosie is hard aan het werk. Ze heeft nu bijna een zakelijke Italiaanse bankrekening, zodat ze haar klantjes, na 2 maanden, eindelijk kan factureren. Da is inmiddels wel nodig! Vorige week had de satellietverbinding een kleine hick up. Ze kon haar bestanden niet meer versturen en we konden niet meer video chatten. Een telefoontje naar de toeleverancier leerde ons dat we al ruim over de gebruikslimiet van ons zilveren abonnement zaten (teveel video gechat) en nu gaan we dus voor goud, waar 2x zoveel dataverkeer mogelijk is. Alles doet het inmiddels weer als vanouds, gelukkig. Het leven op het platteland brengt met zich mee, dat gas, water en internet niet “on tap” zijn zoals in Amsterdam en dat maakt je bewuster.

Het wordt warmer en warmer. In de fietstassen zit geen regenwater meer, maar zand. Dit betekent wel dat ’s nachts de ramen (en af en toe ook de deuren) open moeten voor de nodige frisse lucht en dat de horren dus in orde moeten zijn. Vandaag heb ik de hor in onze badkamer gemaakt. Op een dag toen Trixie niet meer naar buiten mocht omdat we elk moment de deur uit zouden gaan, besloot ze om een kattenluikje in de hor te maken. Resultaat een groot gat en muggen! Ook vormen zich steeds meer mierenkolonies, deze willen we natuurlijk niet in huis hebben, maar Rosie heeft op wat milieu- en diervriendelijke tips op het internet gelezen, deze gaan we uitproberen.

Vandaag was ook weer een warme dag met een lekker zacht briesje. Ideaal weer om de pizza oven uit te proberen. Terwijl Eleanore en ik nog aan verven waren, stookte Rosie de oven heet. Voor een eerste keer zijn ze aardig gelukt, maar zeker voor verbetering vatbaar.