We zijn inmiddels een week hier en vandaag zijn we begonnen met het zoeken naar water. Ze hebben al 100 meter geboord, maar het water is nog niet gevonden. We hoeven ons geen zorgen te maken, morgenochtend nog een paar meters boren en de pozzo (natuurlijke waterput) is werkelijkheid. En wat een water komt eruit: drinkbaar en heel goed tegen rimpels volgens de mannen en de buurvrouw (hoezo, hebben we dat nodig dan?). De grond zit vol met kalk en een deel van ons land is nu helemaal wit. Ben benieuwd hoe we dat weer groen krijgen. Verder was het vandaag weer een nuttige dag. We hebben het hele terrein zo goed als vrij gemaakt van plastic en andere junk. Het was niet heel erg, maar het ziet er toch weer een stuk aangenamer uit. Op het land lag ook een gestorven cactus en als het velletje eraf is, zie je waarom een cactus z’n water zo goed vast kan houden. Hij zit helemaal vol met allemaal kleine kanaaltjes en kamertjes, erg mooi om te zien. Ook hebben we veel dieren van hun woonplaats beroofd. Alle spinnen, langpootmuggen, pieren, slakken en andere onderkruipsels zijn weggeveegd uit de buitenbadkamer en van onder de bbq achter het huis. Het valt reuze mee hoe vies alles is, zeker in aanmerking genomen dat de meeste huizen al een hele tijd dicht en ongebruikt zijn. Er is wel vocht in de huizen hier en daar, maar met flink luchten wordt dat ook minder.

Het wilde maar niet lukken met de internetverbinding, maar Roberta en Rosanna zijn vandaag terug naar de winkel gegaan en nu zitten we alle 3 online te werken. Ik geniet met volle teugen. Het weer is wisselend zonnig en bewolkt (af en toe ‘s nachts een buitje, maar dat is goed voor de planten en bomen), een t-shirt is voldoende. Elke ochtend word ik om een uur of 8 wakker en kan dan niet wachten om op te staan. Eerst een cappuccino en een shaggie buiten en dan aan de slag. Af en toe pauze voor een kopje koffie en een pafke, maar ik kan niet lang stilziten, want er is alweer een volgend klusje wat ik kan doen. Het is fijn terugkijken ‘s avonds als er weer een boel gedaan is. Dit is veel beter dan een vakantie waar je niks hoeft te doen (en ook niet doet – tenzij je op fietsvakantie bent). Dit geeft zoveel meer energie en je weet waarom je het doet. Toen Rosanna en Roberta vanmiddag naar de internetwinkel waren, heb ik een beetje gekletst met de puttengravers en de buren (het zijn niet de echte buren, die zijn Duits en komen donderdag, maar zij verzorgen het huis als de Duitsers er niet zijn en zijn eigenaar van het land er om heen). Het Pugliese accent valt me nu wel op en als ze onderling praten gaat het te snel voor me. Als ze met mij direct praten, proberen ze dit echt rustig te doen, maar voor de buurvrouw is dat wel lastig (die is een beetje adhd, maar wel grappig). Vanmiddag kwam een andere buurvrouw met 3 honden even checken wie hier is komen wonen, ze zijn lekker nieuwsgierig, en zoals altijd maakt Rosanna’s auto vrienden.

Met Trixie gaat het hier ook prima. Ze is al een paar keer buiten geweest. Nog wel aan het lijntje, maar ik weet niet hoelang zij (en wij) dat nog volhouden. Foxy is vandaag, overdag, onder het dekbed vandaan gekomen en zat de hele dag achter de bank in de keuken. Langzaamaan komt ze tevoorschijn, maar in haar eigen tempo. Roberta’s schoen, die op een nacht waarschijnlijk door een hond is meegenomen, vond ze vandaag terug op het land van de buren. Dat leert ons om ‘s nachts niks van waarde buiten te laten slingeren. De open haard gaf gisteravond zoveel rook (het hele huis stond blauw, ondanks alle ramen die openstonden), dat zelfs Trixie ervan moest kuchen. Ik dacht het vanavond beter aangepakt te hebben, maar ook deze kleine padvinder bakte er geen brood van.

Helaas gaat Roberta morgen waarschijnlijk weer terug naar Rome om een zieke collega te vervangen. Het was heel gezellig met elkaar en bovendien was zij van onschatbare waarde qua taal, het contact maken met de mensen om ons heen en ze is ook nogal praktisch ingesteld en pakt van alles aan. Bovendien kan ze erg lekker koken. We zullen haar missen, maar ik denk dat we haar weer snel terug zullen zien. Ik ben benieuwd hoe Rosie en ik het gaan redden met z’n tweetjes…..