Eduarda

Zo tussen de buien door zijn inmiddels al ongeveer een kwart van de fruitbomen gesnoeid. Ik voel me net een kapster die de puntjes bijknipt of wat meer glamorous, Johnny Depp als Eduard Scissorhands. Het is een erg leuk werkje, maar behoorlijk arbeidsintensief. Het lijkt erop dat ze al een tijdje niet gesnoeid zijn en door ze weer wat “adem” te geven hoop ik dat bijvoorbeeld de peren het volgend jaar beter doen. Deze zomer hingen de meesten daarvan verrot aan de boom. Ook al schijnt hier af en toe het zonnetje, en is het daarin dan erg lekker, toch begint het hier aardig af te koelen. Niet langer is het buiten warmer dan binnen en de open haard brandt dan ook volop. Het is niet de meest effectieve manier van warmte, maar wel erg knus. Als straks de zonnepanelen op het dak staan, zullen we – aan de overkant – voornamelijk elektrische kachels hebben en wie weet gaan we het jaar daarop een “tegelkachel” installeren (we gaan eerst kijken hoe warm we het kunnen krijgen volgende winter, want de aanschaf van zo’n kachel is niet goedkoop en hij moet ook vanuit Nederland komen. Hier bestaan ze ook wel, maar je wil niet weten hoe lelijk die zijn). Dit soort kachels geeft, na een uur flink stoken, 24 uur warmte. Het rendement van die kachel is veel groter dan een openhaard of houtkachel. Ook de uitstoot CO2 is daardoor veel minder. Nu we toch vanaf “zero” beginnen, is het leuk om bezig te zijn met milieuvriendelijke oplossingen die in ons vermogen liggen.

Diabolik & Eva Kant

Ons zaterdagse tripje naar de markt is door het weer niet meer zo regelmatig en daardoor komen we af en toe zonder een nieuwe toevoer van 2de hands” Diabolik” (onze Italiaanse stripheld) te zitten. Gelukkig is het mannetje op de markt onze vriend en zoekt hij voor ons ook speciale uitgaves, zodat we, áls we gaan, thuiskomen met een tas vol boeken. Hij heeft ons voor de volgende keer (als het weer goed is) een bijzondere serie in 10 delen beloofd, we zijn benieuwd! We hebben ook de Italiaanse vertaling van de twee thrillers van Mankell gekocht. Het eerste hoofdstuk van zijn laatste boek was niet moeilijk te begrijpen, maar ik ben benieuwd of de intriges goed te volgen zijn. Het is in ieder geval een leuke manier om met onze nieuwe taal bezig te zijn en zo onze woordenschat te vergroten. Ter ontspanning ben ik een Engels boek (Ayn Rand-Atlas shrugged) – van meer dan 1000 pagina’s – aan het herlezen. Het was een boek dat me destijds behoorlijk in verwarring bracht (wie was nou de boef?) en de verheerlijking van de Amerikaanse ondernemingslust stond me erg tegen. Dit laatste gevoel blijft, maar de verwarring is deze keer minder groot. Terwijl Rosie met haar Playstation 3 (eindelijk!) aan het spelen is, zit ik lekker bij het vuur te lezen. De TV gebruiken we voornamelijk voor het volgen van het nieuws. Dit lukt ons nog niet echt, want ze praten zo verschrikkelijk rap. Het lijkt wel of ze dat expres doen, om het je vooral niet te laten begrijpen. Zoals bekend zijn een aantal nationale zenders van Berlusconi en hij gebruikt dit kanalen voor zijn eigen propaganda. Wordt ‘ie beticht van maffiapraktijken dan laat ‘ie gewoon uitgebreid zien hoe zíjn regering weer een aantal kopstukken opppakt, zodat de geloofwaardigheid van een maffiaspijtoptant weer ter discussie staat. Ik ben benieuwd hoe hij de (laf dat wel, maar we konden een glimlach toch niet onderdrukken) aanval op zijn gezicht gaat gebruiken de komende dagen. Er zijn ook “onafhankelijkere” (linksere) zenders, maar ook daar wordt zo snel gesproken, dat tot nu toe internet voor ons een betere bron is voor het nieuws.

Openhaard

De eerste avond dat we de TV in huis hadden, wilden we gaan zitten voor een TV serie die Roberta voor ons gebrand had (Lie to me – goooeeeed!), maar om half 7 viel de stroom uit. We wachtten het eventjes af, maar toen het licht na een kwartier nog steeds niet aan ging belden we Giuseppe om te vragen of er bij hem ook geen stroom was. Dat was inderdaad het geval en hij ging met de Enel bellen. Daar hoorde hij via de computer dat er op het hele platteland van de provincie Brindisi geen stroom was, maar dat het om 10 uur die avond opgelost zou zijn. We aten bij kaarslicht, zaten bij de open haard en gingen om een uur of half 11 in het donker naar bed. Omdat we een pomp nodig hebben om het water te laten stromen, kon ook de WC niet doorgetrokken worden, dat was eigenlijk het onhandigst. Een beetje teleurgesteld waren we wel, maar na 8 maanden geen TV konden we best nog wel een avondje wachten. De volgende dag hadden we nog steeds geen stroom en belden we (Roberta) opnieuw met de Enel. Dit keer sprak ze een persoon en die beloofde dat iemand zou komen kijken. Je kan zeggen wat je wil van de Italiaanse traagheid in sommige gevallen, maar de Enel is tot nu toe erg snel met reageren op een stroomuitval. Twee schattige mannetjes kwamen langs, ze repareerden een schakelaar en de stroom ging aan……en uit……en weer aan…..en weer uit. Ze reden een paar rondjes over de Contrada en vonden een boom die op een kast gevallen was. Na een paar uurtjes was er weer stroom, al met al had het zo’n 17 uur geduurd. Ik maakte me zorgen over de inhoud van de vriezer en koelkast, maar op de een of andere manier was alles nog steeds bevroren en is alles goed gebleven. Voor de zekerheid hebben we wel afgelopen week de hele vriezer leeg gegeten (en niet ziek geworden) en dat was lekker makkelijk.