Het is een regenachtige zondagmiddag. Beter gezegd het plenst en het dondert en bliksemt. Ons damesbezoek (Arlette, Eleanore, Els en Floor) is onderweg naar Alberobello, hopelijk is het daar wat beter weer. Al het goed is klaart het morgen weer op, zakt woensdag de temperatuur naar overdag 13 graden (zo koud is het zelfs ’s nachts heel lang niet geweest) , maar dan stijgt die ook gelukkig weer naar begin 20. We hebben afgelopen zaterdag een kachel op gasfles aangeschaft, want voor Rosanna is het binnen af en toe erg koud – met verkleumde handen en voeten komt ze zich dan weer buiten opwarmen – maar om nu al overdag de open haard aan te steken (terwijl er buiten een lekker zonnetje schijnt) gaat ons een beetje te ver. Vorig weekend was er een flinke storm (plus veel regen) en onze afdakjes/parkeerplaatsen voor de auto’s zijn volledig verwoest. Hier had Luciano (de boer) ons al voor gewaarschuwd en het leek wel of hij op het juiste moment had gekozen om voorbij te rijden om zijn gelijk te halen. Als het goed is komt ‘ie een deze dagen onder de bomen schoonmaken, zodat de olijven op een kale ondergrond vallen. Er zitten wel wat olijven aan de boom, maar niet zo veel. Ik ga ook een kilootje ofzo verzamelen om die in te maken, kijken of het wat wordt. Er schieten ook paddenstoelen uit de grond. Zo op het eerste gezicht zijn het gewone champignons, maar voordat we er een omeletje mee gaan maken, zullen maar eerst aan een expert vragen of ze wel eetbaar zijn. Er schijnen hier in november wel allerlei paddenstoelen te groeien (onder de pijnbomen) die erg lekker zijn en waarvoor men speciaal naar ons landje komt om die te plukken. Eerst maar even afkijken om welke soort het gaat en dan die mensen vriendelijk doch dringend verzoeken zich van ons landgoed te verwijderen

We hebben tegenwoordig 2 jonge poesjes en een moeder regelmatig op bezoek. Nu onze Duitse buren weer naar huis zijn, hebben ze ons geadopteerd. De kleine cyperse zit Foxy steeds uit te dagen, maar die laat dit niet op zich zitten en als een kleine bully heeft ze hem/haar al een keer flink hoog de boom in gejaagd. De andere kleine (veel wit met een beetje rood) is heel brutaal en we denken dat ze door haar moeder op pad wordt gestuurd om ons te overreden om ze te eten te geven. Meestal lukt dit haar wel, ze is erg schattig. Na een lekkere, maar overdadige, BBQ hadden we de botjes en graten op het land van de buren gegooid en moeder en dochter hebben hier heerlijk van gesmikkeld. ’s Nachts hoorden we een hond onder ons raam zijn vriendjes roepen omdat hij rook dat er nog het een en ander in de vuilnisbak moest zitten en hij die in zijn eentje niet omver kon gooien. Zijn vriendjes hadden geen zin om te komen, dus deze keer is na een BBQ de vuilnisbak blijven staan.

Vandaag hebben we ook 7 jonge hondjes (zo’n 6 weken oud) op ons land gehad. Een soort Page toiletpapier hondjes, ik heb er al een met zwarte oortjes uitgekozen. Ze horen bij één van de 3 musketiers (drie zwerfmaatjes, die altijd samen aan de wandel zijn, maar die we al een aantal weken niet gezien hebben – wat dus klopt gezien de leeftijd van de puppies) en we hopen dat ze vaker komen buurten. Ook een van Giuseppe’s varkens is deze week bevallen van 10 biggetjes. Met haar en de oogjes al open lagen ze lekker aan moeders buik te sabbelen.

Het Nederlandse fenomeen je eigen stoepje aanvegen krijgt hier een hele andere dimensie. Niet alleen is het de hele Piazza die steeds aangeveegd moet worden, maar met die wind valt er constant van alles op de grond en met die regen moeten we steeds het water wegvegen om het sneller te laten opdrogen. Van Pietje en Jaap hebben we een hele grote heksenbezem gekregen (onze eigen Nimbus 2009) en daarmee is het vegen wel een stuk vergemakkelijkt en versneld.

Via het thuisfront hebben we trouwens gehoord dat Café De Gijs definitief is gesloten per 1 oktober. Dit was een kleine schok voor ons. Niet omdat we niet wisten dat dit stond te gebeuren, maar meer omdat dit voor ons unieke plekje er niet meer is als we weer in Amsterdam komen. Door al het bezoek blijft ons contact met Nederland groot, maar is het is maf om te merken dat we het eigenlijk niet missen (sorry!). Het leven hier is zo anders. Je volgt veel meer je eigen ritme i.p.v. dat van je werk of van anderen en dat geeft heel veel rust. Ook het buitenleven (ondanks een buitje zo nu en dan) voelt veel gezonder en net zoals Trixie zal het voor mij erg moeilijk zijn om weer in een appartementje te wonen, mocht dat om de één of andere reden ooit weer nodig zijn. Het is wel altijd moeilijk als onze gasten weer naar huis gaan, maar omdat de volgenden zich alweer snel aandienen is er gelukkig niet veel tijd om daar bij stil te staan. Wel voelt het als een soort verraad naar de vertrekkers toe, want met iedereen die hier deze zomer geweest is, hebben we het erg fijn gehad. Volgende week komt mijn familie als afsluiting van de lange reeks. Ook weer erg fijn.