De jonge poesjes ben ik al een tijdje kwijt. Ik voel me een beetje schuldig, want ik had de Duitse buurvrouw beloofd op ze te passen nu zij weer naar huis zijn. Op een nacht waren er weer een hoop blaffende honden op ons land en ik ben bang dat die ze verjaagd hebben. Ik ben niet zo’n held met honden (en zeker niet ‘s nachts als ik ze niet kan zien) en durfde niet naar buiten te gaan om ze weg te jagen (normaal hollen ze met een aantal klappen in je hand weg).

Op een ochtend hadden Roberta en ik onafhankelijk van elkaar een donkerblauw rokje (ik) en donkerblauwe korte broek (zij) en een grijs hempje aangetrokken en vanaf die tijd noemde Rosie ons Bill en Ben (Engelse variant van Ed en Willem Bever uit de Fabeltjeskrant).

Het was nogal komisch om ons zo in ons werktenue te zien, zij was van de electriciteit en heeft een hoop lampen buiten opgehangen en ik was de loodgieter en heb een aantal (verrotte/lekkende) afvoeren vervangen cq ontstopt. Verder hebben de twee R’s een rieten afdak boven het terras gemaakt (dat was wel nodig want het is heel heet geweest) en heb ik een aantal horren vervangen, de campingbadkamer geschrobt en geschilderd, tafelblad en lijstje gerepareerd, nog wat in de Trullo gehakt, gaten in de slaap- en badkamer gevuld, schimmel verwijderd, schuurtje van kast met laatjes voorzien zodat die er nu zeer geordend en overzichtelijk uitziet, etc…. Er blijft gelukkig nog een hoop te doen over We hebben besloten om buiten het campinggebeuren ook ‘ons’ huis aan de overkant zodanig schoon te maken en in te richten, dat daar ook mensen kunnen slapen. Nu ook de 2e (en laatste) lading troep is verwijderd, kun je pas weer zien wat een fijne ruimte dit is. Er is al een klein aanrecht en een volledig ingerichte badkamer en we hebben bedden zat (alleen nog geen matrassen want die oude die er waren durfden we niemand op te laten slapen). We verwachten deze zomer een aantal vrienden en later nog familie en als die niet willen kamperen, of het is te koud/nat dan hebben we altijd een plekje binnen voor ze. Het huis waar we zelf in wonen is niet echt geschikt voor meer dan 3 personen en 2 katten en het geeft ook wat meer privacy voor iedereen.

De beste vriendin van Roberta (Lanfranca) is afgelopen donderdagavond aangekomen en met haar hebben we zondag een tripje naat Locorotondo en Cisternino gemaakt. Dit zijn 2 prachtige stadjes met een hele bijzondere oude stad. In Locorotondo hebben we, op aanraden van onze bezoekers vorige week, nogal uigebreid geluncht da Antonella. Een piepklein restaurantje (La Taverna del Duca) waar moeders kookt en de dochters (?) serveren. De ingrediënten komen allemaal uit de streek en zelfs ik heb genoten van een heerlijke pasta met bonenbrei (bonen zijn niet mijn favoriet). Dit is een speciaal gerecht waarvan de helft van de opbrengst gaat naar een project Terra Madre in Afrika. Er zijn nog een klein aantal andere “slow food” restaurantjes in de omgeving die hier ook aan meedoen, een nobel initiatief en de klant mag het bord waarop het gerecht geserveerd wordt mee naar huis nemen.

Na alle antipasti, pasta en zoetigheden besloten we om ‘s avonds toch maar geen pizza te gaan bakken (uiteindelijk aten we alleen maar wat watermeloen). We hebben de pizzaoven wel aangestoken en wat aubergines geroosterd (voor vanavond), gewoon om uit te proberen, maar er stond een beetje veel wind. Ik had graag Lanfranca’s kunsten in de pizzakeuken willen afkijken en zo mijn eerste pizza samen met haar te maken, maar ook dat gaat vanavond niet lukken want er staat vandaag nog veel meer wind en het is best fris buiten. Ze heeft me tussen neus en lippen door toch zo’n 10 recepten gegeven. Varierend van een simpele pastasaus (als iemand onverwachts langskomt en je hebt bijna niets in huis) tot het maken van een aantal ovenschotels. Eigenlijk is het allemaal vrij simpel te maken, je moet er alleen maar opkomen. Ik vind het echt leuk om te koken, vooral omdat alles hier smaakt zoals het hoort (een tomaat naar…..tomaat en niet naar…..niks) en dat maakt alles lekker. Ook heeft het iets heel ontspannends, terwijl ik het in Amsterdam meer zag als een noodzakelijk kwaad. Als Luciano eindelijk onze “voortuin” heeft omgeploegd (hij moet wachten op de regen), dan wordt het tijd voor onze eigen groentes en verse kruiden, mmmmm.

We hebben vorige week ook nog gegeten bij Mina en Dorino, de landeigenaren next door maar ze wonen in Carovigno, een stadje verderop. En dat was gezellig. Zij blijft een beetje maf, maar is leuk en ze had lekker gekookt. Omdat ze er zelf de dagen erna niet waren, kregen we alle restjes mee naar huis (zonde om weg te gooien) en daar hebben we nog lekker van gegeten. Zaterdagavond kwam Michele (onze makelaar) langs met een vriendin. Hij had van te voren gebeld en kwam om iets na achten aanzetten met 2 flessen wijn. Het was een beetje ongemakkelijk omdat we alweer uitgebreid geluncht hadden (Lanfranca is nogal van het eten) en niet van plan waren om te koken. Bovendien hadden we ook niets afgesproken, dus uiteindelijk moesten ze het met snacky bits doen. Tijdens deze 2 avondjes was de voertaal Italiaans (ook met Lanfranca trouwens) en zo hebben we inmiddels aardig wat geoefend. Het gaat steeds beter. Morgen gaan Roberta en Lanfranca weer naar huis. We zetten ze af op station Bari en vervolgens gaan we door naar het vliegveld om Eleanore op te halen. Onze eerste echte logerende gast uit Nederland. Met haar zal ik denk ik voor het eerst op de fiets stappen en wat weggetjes in de omgeving verkennen. Rosanna zal moeten werken en ik heb nog geen enkele keer in onze auto gereden (ahum), dus de boodschapjes zullen per fiets gedaan moeten worden. Ik kijk daar wel naar uit, want van mij hoeven al die autotripjes naar een stadje 3km verderop niet zo, ik fiets liever.