Het leven is goed in Zuid Italië! In februari is de lente begonnen en konden we zelfs al buiten borrelen (in de zon en uit de wind). We krijgen alweer lekkere bruine koppies en de zon maakt ons zeer gelukkig. De klaver op het land staat inmiddels 2 kontjes hoog en het is een komen en gaan van krolse katers. Ons kleine lieve Tijgertje (uit een nestje van vorig jaar) is erg bij de mannen in trek. Het leek even of ze er nog niet aan toe was, maar al die rondvliegende mannelijke hormonen en aandacht hebben haar haar onschuld doen verliezen. Ze flirt bij de vleet en voor onze neus werd ze gepakt door een hele knappe tijger (ze heeft smaak), maar of ze die hele lelijke pluizige rooie kater (met een halve staart) ook een kans heeft gegeven, zullen we pas weten als er een nestje komt. Dit wordt verwacht eind april/begin mei. Als het 30 april wordt, dan zijn ze gelijk jarig met Foxy en Trixie Het is wel een mooi schouwspel, maar eigenlijk vinden we haar nog te jong. Het leek er eventjes op dat ze haar jeugdvriendje (ongeveer net zo oud, maar hij is niet haar broertje), was vergeten, maar niets is minder waar. Hij denkt dat alles een spelletje is en hij blijft bij haar, ook als ze met haar vrijer op pad is. Nu lijkt alles een beetje achter de rug en ze liggen weer gezamelijk op ons matje bij de voordeur. Hij (we noemden hem eerst flappie, maar Rosie heeft er (Stinky) Binky van gemaakt  omdat hij in het begin windjes liet als je hem aaide) beschermt haar tegen opdringerige katers en is heel lief voor haar.

De verbouwing heeft een weekje stil gelegen. De mannen waren bezig bij de Amerikanen, maar volgende week zijn ze er weer. Ze zijn aan het tegelen en die moeten erop zitten als de keuken maandag over een week geleverd wordt. De meeste muren zijn gestuukt en ook de ramen en deuren worden volgende week verwacht. Dat zal een hoop schelen in het aanzicht van de bouwput. Voor de zonnepanelen wordt op het moment een vergunning aangevraagd bij de gemeente en met het graven van de biologische pozzo, wordt volgende week begonnen. Het ‘s ochtends wakker worden en niet meer kunnen slapen door allerlei gedachtes die door je hoofd spelen, is weer begonnen, maar vanmiddag gaan we met de geometra om de tafel zitten om te vorderingen te bespreken en om te kijken hoe het schema er verder uit ziet. Roberta halen we straks op van het vliegveld en ze blijft een kleine week. Ze heeft nog niets van de verbouwing gezien (alleen wat foto’s) en is reuze benieuwd. Fijn ook dat ze er vanmiddag bij is als we de powwow hebben met de geometra.

We zijn weer (auto)mobiel. De auto is nu ook ingeburgerd en heeft Italiaanse kentekenplaten. Het is allemaal 100% meegevallen en veel vlugger gegaan dan we hadden durven hopen. We moesten ook een verzekering regelen en omdat we met onze auto geen “no claim” hadden opgebouwd (dat kan niet met een klassieke autoverzekering), leek het er op dat we bijna 2000 euro voor het eerste jaar moesten gaan betalen. Hier hebben ze ook een klassieke autoverzekering (veel goedkoper), maar daarvoor moet je eerst lid worden van een club, dan moet je je inschrijven bij de italiaanse KNAC en na zo’n maand of 3 heb je dan het bewijs om in aanmerking te komen voor zo’n klassieke verzekering. Zo lang konden we natuurlijk niet wachten en hoe lief Giuseppe ons ook heen en weer naar Ostuni heeft gereden toen we even niet konden rijden, dat kon geen 3 maanden duren. We besloten om door de zure appel heen te bijten en gingen naar een verzekeringskantoortje in Ostuni. De dames daar waren heel behulpzaam en meedenkend. In plaats van ons een dure verzekeing aan te smeren belden ze met een mannetje die voor hun de verzekering voor klassieke auto’s regelt. Hij kwam meteen langs, zorgde ervoor dat er foto’s van onze auto’s gemaakt werden, reed naar Martina Franca om ons in te schrijven bij een club en met een kopie van de aanvraag konden we de volgende dag een polis ondertekenen die ons slecht 160 euro kostte. Hier werden we heel erg blij van en op advies van Roberta hebben we de dames van het verzekeringskantoortje een plant gebracht (uit de kwekerij van Giuseppe) als bedankje. Dit had natuurlijk niet gehoeven, ze hadden die twee buitenlandse meisjes met plezier geholpen, maar ze waren er wel erg blij mee. Wij weten in ieder geval wel waar we heen gaan voor onze andere verzekeringen

De “lessen” met Giuseppe, hebben sinds vorige week een andere vorm gekregen. Ik ga nu twee keer per week (voor 2 uurtjes) naar de kwekerij en help hem daar met het opruimen van de kassen, het planten van zaadjes etc. Het is de bedoeling dat we dan Engels spreken, maar de afgelopen keren was zijn moeder er ook steeds bij en die kakelt er rustig Italiaans op los. Behalve dat ik de kneepjes van het vak op een praktische manier leer (voor mij altijd de beste methode om iets te leren), is het ook goed voor mijn Italiaans. Voor Giuseppe’s Engels is het wat minder, dus we moeten even aankijken of we niet een keer week bij ons aan tafel gaan zitten. We zijn hier mee begonnen omdat ik me zorgen maakte over zijn bedrijf sinds vrouw en kinderen vertrokken zijn. Hij viel in een behoorlijk gat en kon zich er niet goed toe zetten om aan de slag te gaan. Zijn ouders (beiden 80) kwamen wel heel vaak om hem te helpen, maar het schoot toch niet erg op. Met mijn aanwezigheid hoop ik hem de nodige schop onder zijn kont te geven en ik zie wel dat hij nu ook zelf dingen aanpakt. Er moet nog veel gebeuren want hij heeft eigenlijk grootse plannen voor het komende jaar: een soort Pugliese proeverij (smaken van het land (biologische groenten, olijfolie, wijn etc) voor toeristen. Dit zou voor onze gasten ook een ideale plek zijn om tijdens een wandelingetje een tussenstop te maken. Lekker lunchen en dan weer rustig naar huis kachelen. We zullen zien wat er van terecht komt!

We missen Nederland helemaal niet en met Patty Pravo hebben wij onze Italiaanse Patty Brad