Het poezenparadijs
Mickey, Nanna, Punto & Manga (vlnr)
Piazza Azzurra is het poezenparadijs, tenminste als je katten moet geloven. Tijgertje heeft haar kleintjes inmiddels teruggebracht en alhoewel ze een beetje schuw zijn, komen ze toch om te eten en te spelen naar ons toe. Het waren er vier, maar het lijkt er op dat er nu nog maar 2 over zijn. Muis is 4 weken geleden bevallen……op ons bed. We hebben dat proberen te voorkomen, maar ze wist heel goed waar haar vier babies veilig zouden zijn. Een poging ze naar het schuurtje te verplaatsen werd door haar niet gewaardeerd en na een paar seconden liep ze met het eerste kleintje in haar bek alweer terug naar ons huis. We hebben ze maar weer met z’n allen naar ons bed verhuisd. Om te zorgen dat Foxy en Trixie niet al te jaloers zouden worden, slapen zij nu al 4 weken met mij op de slaapbank in de woonkamer. Rosie heeft zich ontfermd over familie Muis en kampt nu al weken met een slaapgebrek, maar dat heeft ze er graag voor over. Van zo dichtbij hebben we een nestje jonge poesjes nog nooit meegemaakt en het is wel erg leuk. Ze kruipen nu al lustig rond en komen meteen naar je toe als je de deur van de slaapkamer open doet. Het beste zou zijn om ze nu te verplaatsten, want ze beginnen buiten hun mandje te plassen. Het is grappig om te merken hoe je je eigen grenzen steeds verlegd.
Mini, Pony en Snoetje (die met het bruine neusje hebben we al een paar dagen niet meer gezien)
Hexe was toch weer zwanger en ook deze keer ging het bijna mis. Ongeveer een week geleden kreeg zij haar eerste baby bijna op een stoel voor onze deur. Rosanna zag het gebeuren en we konden haar nog net op tijd in een doos met dekentje leggen. Deze staat nu op het dak tussen de trullo en lamia, gevuld met 5 kleintjes (het waren er 6, maar we denken dat eentje is gepakt door een ekster). Ze wil heel graag met haar babies bij ons binnen wonen en af en toe legt ze een van haar kleintjes bij ons voor de deur. Wij brengen die dan weer terug naar de doos. We hebben het er maar druk mee 
We mogen ook niet klagen over de hoeveelheid gasten die we tot nu toe hebben gehad. Dat zijn er al 50 en het hoogseizoen moet nog beginnen! Van de meesten wisten we van te voren dat ze zouden komen, maar er zijn ook al een aantal kampeerders gewoon komen aanrijden vanuit Nederland en België. Dat kan soms net onhandig samenvallen met andere afspraken die je hebt (zoals bijvoorbeeld eindelijk eens pizza’s bakken voor onze Italiaanse buren), maar ook dan is er een oplossing. Volgend jaar zullen we er op voorbereid zijn, dat kampeerders al in juni een mooi plekje zoeken Op een gegeven moment kwam er zelfs een immense camper het terrein op rijden. Oeps, dat was niet de bedoeling en ik liep naar ze toe met de intentie ze vriendelijk te vertellen dat we geen faciliteiten voor campers hebben. Een vrolijke dame stapte uit en stelde zich voor als ‘de moeder van’. Rosanna bleek haar te kennen, uit een ver en minder ver verleden. We hadden een gezellige middag samen en we besloten dat ze toch voor één nachtje mochten blijven. Het was té leuk dat ze zomaar langskwamen.
De immense berg aarde is niet meer
Sommige ‘bekende’ gasten willen zich graag nuttig maken en het is nooit moeilijk om wat voor ze te verzinnen. Mijn moeder heeft heel wat was- en naaiklusjes verricht en onze vroegere buuv ging aan de slag met het verplaatsten van een berg aarde. Daar hadden mijn vriendinnetjes van de middelbare school al een begin meegemaakt. Fijn hoor, die hulp! Soms kan ik heel erg op zien tegen een bepaalde klus, omdat je weet dat je daar wel even zoet mee zal zijn. Als er dan door iemand anders mee begonnen wordt, lijkt de klus ineens een stuk minder zwaar. Andere ‘bekenden’ gasten trekken er de hele dag op uit en dan zien we elkaar ‘s avonds weer bij de borrel en het eten. Ook goed, want dat geeft ons ruimte om overdag onze eigen dingen te doen en ‘s avonds te genieten van hun aanwezigheid.
Rosie in actie met haar supersonische maaier
Het land is helemaal gemaaid – alhoewel het alweer een bijknipbeurtje kan gebruiken – en dat is maar goed ook. Vorige week hadden we het laatste stuk hoge ondoordringbare onkruidbos helemaal achterin weggehaald en afgelopen zaterdag bleek maar weer hoe nodig het is om je land onkruidvrij te houden. Onze landburen aan de achterkant hadden ook gemaaid, geploegd en gesnoeid en maakten kleine vuurtjes om het afval te verbranden. Dat gebeurt hier overal en meestal worden die vuurtjes goed in de gaten gehouden, want zeker nu is het erg droog. Deze mensen hadden de vuurtjes echter onbeheerd achtergelaten en door een fikse wind stond hun land binnen de kortste keren in brand. Gelukkig hadden we oplettende kampeerders achterin en zij kwamen ons waarschuwen dat de brand zich toch wel heel erg snel verplaatste. We gingen kijken en zagen dat het vuur onze kant op kwam en ook werd het een steeds breder, zodat ook de stukken land van de onze beide buren werden bedreigd. We belden Giuseppe om raad en hij belde de brandweer en kwam meteen naar ons toe. Met de hulp van de attente kampeerders, mijn vader en vrouw liepen we van voor naar achter (en dat is best een end) met emmers water en hielden we het vuur op afstand. Giuseppe sloeg met een afgezaagde olijftak het vuur uit, maar we konden toch niet voorkomen dat één van onze struiken in de brand ging. De brandweer kwam gelukkig vrij snel, want ondanks onze pogingen bleef het vuur zich razendsnel naar de zijkanten verspreiden. Je beseft later pas dat je toekomst er heel anders had uitgezien als ook ons land in de brand was gevlogen en het is onbegrijpelijk dat een ander zo onverantwoordelijk omgaat met zijn omgeving. Nadat alles achter de rug was kwam de brandweer informeren naar de eigenaar van het land en we hopen dat die een fikse rekening en boete krijgt!
Olijfboom op de piazza in bloei
Onze olijfbomen hebben vollop in bloei gestaan en op een gegeven moment regende het bloesem. Dit betekent, hopelijk, dat we dit jaar eindelijk onze eigen olijven kunnen gaan oogsten. We moeten nog even gaan bedenken hoe we dat gaan aanpakken, maar daar komen we wel uit. De mooie nieuwe piazza is behoorlijk vies geworden van alle vallende bloesem, maar met schoonspuiten wachten we nog maar even. Als die bloesem namelijk nat is, wordt het een soort asbak met natgeworden peuken, heel vies. De Bougainville blijkt gedurende een koude februarinacht bevroren te zijn en alleen de dikke stamen krijgen nieuwe blaadjes. Geen prachtige bloesem dus dit jaar en als we een beetje zicht hebben op welke takken precies dood zijn, krijgt ‘ie een goeie knipbeurt. De Jasmijn aan de achterkant tussen de lamia en azzurra grande hebben we ook helemaal teruggesnoeid, want die nam langzaamaan het terras over. Er hangt een nieuw rek en we gaan proberen om ‘m deze keer in goede banen te leiden. We zijn trouwens niet de enigen waarbij de Bougainville is bevroren. Ook bij Helga en Hartmut en bij Giuseppe is dat gebeurd. Helaas zijn onze buren alweer naar huis, het is namelijk altijd heel erg leuk als ze hier zijn. Helga heeft homeopatische medicijnen voor Muis meegegeven (haar neus zit nu al maanden verstopt) aan een vriendin die nu in hun huis zit. We hopen dat de poes die Muis heet binnenkort niet langer klinkt als een eend.
Leuk blog Annet!
We hebben heerlijk genoten op jullie privé – want zo voelt het – camping.
Het was geweldig om de omgeving te ontdekken, lekker lang te ontbijten voor de tent en om met de (gehuurde) scooter naar het strand te scheuren en daar te genieten van de heldere zee en alles wat er in zwemt.
Het heerlijke eten & drinken, zowel bij jullie als in Ostuni, maakt alles compleet. Ons bezoek hebben we ervaren als een heerlijke time-out, met gastvrouwen die alles op een ongedwongen, subtiele en relaxte manier aanpakken.
Bedankt voor alles!
Salve
Groetjes,
Alex & Maaike