Herfst in Ostuni
De herfst is nu ook op de Contrada Tamburroni begonnen. Met zo nu een dan een stevige bui (het woord miezeren kennen ze hier niet) en temperaturen tussen de 14 en 18 graden, valt het eigenlijk nog wel mee allemaal (afgelopen week was het zelfs zo warm, dat mijn tenue de campagne een korte broek en hempje was). Het is mooi nu, met de kleuren, het groene gras, de paddestoelen (heb inmiddels een boekje aangeschaft met mooie plaatjes en aanduidingen of ze te eten zijn) en de bloembollen die al opkomen. Het blijft elke keer een verrassing wat er allemaal onder de grond verstopt zit, maar binnenkort hebben we de eerste narcissen. Ook wilde cyclaampjes (piepklein) schieten omhoog. Vorige keer had ik het over de mierenplaag en deze is nog niet geheel bedwongen. Zodra de vochtigheid hier omhoog gaat, komen ze naar binnen. Als we de afvoeren goed dichtlaten dan is het echter goed te doen en hoeven we een keer per dag een stuk of 20 mieren op te vegen en door de WC te spoelen. Dat is een stuk minder dan eerder en nu zijn we er ook zo aan gewend geraakt dat we er niet meer van schrikken. Gisteren hadden we een typisch herfstmoment. Rosanna zat tamme kastanjes te poffen in de open haard en ik zat voor de open haard een groot aantal amandelen open te hameren. Drankje erbij, poesjes erbij en alweer een gelukzalig gevoel. Tijdens het hameren van de amandelen (te hard voor de notenkraker) moest ik denken aan Sinterklaas en Pietje. Toen zij hier was heeft ze heel wat amandelen gekraakt met een steen, lekker buiten zittend op een muurtje in het zonnetje. Ze heeft toen geprobeerd daar amandelspijs, naar een oud-Hollands recept, van te maken, maar helaas was het niet helemaal gelukt. Eventjes verlang ik terug naar Nederland, naar Sinterklaas en naar alle lekkere dingen (marsepein, mmmmm) die dat met zich meebrengt. Maar misschien is het goed dat we hier zitten, het is in ieder geval makkelijker om de verleiding te weerstaan. Beter ook voor de tanden en kiezen….. Ben trouwens niet naar de tandarts geweest voor die ontsteking, ook omdat ik het gevoel had dat het niet in de zenuwen zat, maar in m’n tandvlees. Met waterstofperoxide en een spuit is het gelukt de ontsteking te bedwingen en dat heeft ons een hoop centjes gescheeld.
Dichter bij de open haard
Onze eerste “onbekende” gast is inmiddels langs geweest en dat was een leuke ervaring. Hij had een beetje pech omdat ‘ie een paar dagen heel veel last van zijn rug had en min of meer aan huis gekluisterd zat. We hebben een beetje voor hem gezorgd door een keer boodschapjes voor hem te doen, een keer te koken en spierverslappers te halen, maar verder heeft hij zich er vrolijk doorheen geslagen. Na zijn vertrek ben ik begonnen met het “winterklaar” maken van de huizen en de piazza. Het grote huis waar de meesten deze zomer hebben gelogeerd is nagenoeg leeg en de spullen zijn opgeslagen in de lamia, bij al onze verhuisdozen. Alles is gelucht of gewassen en de matrassen zitten weer in hun plastic. De nog onuitgepakte dozen zijn gecheckt op winterjassen of -kleren en die zijn nu allemaal op hun plek in ons huis. In de kasten liggen stukken zeep met laurierblaadjes (andere dan die je in Nederland voor de hachée gebruikt), een tip van Mina om de luchtjes en beestjes uit je kleren en linnengoed te weren. De grotere koelkast en de kleinere tafel uit het gastenhuis zijn omgeruild voor de exemplaren in ons eigen huis en nu hebben we een gezellig zitje bij de open haard kunnen maken, zodat we er deze winter ook binnen warm en comfortabel bij zitten. Het hout van de buren is in stukken gezaagd (ja, alle 10 vingers en tenen zitten er nog aan) en er zijn nu 2 mooie houtstapels met een zeiltje erover gespannen. Al eerder zijn de stenen (over de elektriciteitskabel heen) naar de pozzo ingegraven en nu is eigenlijk alles zo’n beetje klaar, voor het moment. Er heeft zich wel weer iets nieuws aangekondigd want het schijnt hier vannacht harder geregend te hebben dan ooit – niets van gemerkt – en Rosanna ontdekte dat er in de haar studio water naar binnenkwam. Blijkbaar lekt het dak ietsje, maar na een kleine inspectie heb ik nog niet kunnen ontdekken waar. We houden het in de gaten:-) Verder moeten we nu aan de slag met onze website. Rosanna is al begonnen met de opzet hoe het er uit gaat zien en ik moet me gaan storten op de inhoud. Dat wordt een leuke klus!
Over een dag of tien ligt – als het goed is – mijn residentiegoedkeuring op me te wachten!
De twee kleintjes op het matje
De twee jonge poesjes uit een eerder bericht worden steeds brutaler, en leuker. Zodra ze maar even de kans krijgen, komen ze naar binnen om ook de brokjes van Foxy en Trixie op te eten (die zijn waarschijnlijk lekkerder dan degenen die wij ze bij de buren geven). We houden zoveel mogelijk de deuren dicht (ook voor de kou), maar dat vergeten we ook weleens als het buiten lekker weer is. Eigenlijk moeten we een soort kattenbelletje maken, want Foxy en Trixie staan zo regelmatig voor een dichte deur en dat is niet leuk als je op de vlucht bent voor iets (in Foxy’s geval meestal de wind). Als het huis aan de overkant straks de onze is, dan komt er wel een kattenluikje (chip-gevoelig), maar dat is pas volgend jaar. Als het regent liggen de 2 kleine poesjes te slapen op ons deurmatje (buiten). Ons hart breekt.
Hallo daar !!!!! met plezier jullie verhalen gelezen,en zo te zien en te lezen hebben jullie het aardig voor elkaar daar.Wat een avontuur en wat hebben jullie een hoop werk verzet daar! Onze dochter woont in Talsano en wij zijn al eens eerder in de buurt geweest .In Ostuni,in Alberobello en waar Padre Pio geleefd heeft.Wij zijn al knap bejaard maar nu met de gunstige lucht-lijn Eindhoven-Brindisi wagen we het nog een keertje om naar het zuiden te gaan en wie weet komen we een kijkje nemen op Piazza Azzurra??????????