De verbouwing is begonnen!

Zelfs de werklui houden zich aan de kleuretikette

Eerst was er orde in de chaos, want de lamia en trullo zijn leeg en alles is gehuisvest in de nieuwe houten schuur en in de douches en WC’s van de camping. Die hebben we voorlopig toch niet nodig en zo blijft alles toch lekker droog. Ook de oude stenen schuur heeft een metamorfose ondergaan en heeft nu een stellingkast waar alles overzichtelijk en klaar voor het grijpen ligt. Daarna kwam weer de chaos, want de verbouwing is deze week begonnen, jippie! Er zitten al flink wat gaten in de lamia – voor een achterdeur naar een terras – en trullo. Het dak van de trullo moet vernieuwd worden en er komt een koepeltje op, zoals eigenlijk hoort bij dit soort trulli. We hebben daarvoor wat inspiratie opgedaan bij Zwitserse vrienden van onze Duitse buren – een gepensioneerd en aardig stel – die een stukje verder op de contrada een huis hebben. Het is wel weer spannend allemaal en we hopen dat het net zo goed verloopt als de vorige keer. In ieder geval zijn ze een maand eerder begonnen en is het niet zo ingrijpend, we verwachten dan ook eerder klaar te zijn in het nieuwe jaar. Het weer is goed. Terwijl in Nederland het verkeer ontregeld werd door alle sneeuw, konden wij in Puglia het met een t-shirtje doen (wel uit de wind en in het zonnetje). We hebben met jullie te doen en leven met jullie mee

Rosie's ontzielde auto

We moeten nu elke ochtend weer vroeg opstaan, de mannen beginnen om 7 uur en dan moet het hek open. We konden die vanaf binnen open buzzen, maar sinds vorige week zondag kan dat niet meer.  Ze hebben die nacht namelijk het hek geforceerd en Rosie’s Alfa gestolen. Het was nogal onwerkelijk toen we dat ontdekten, maar gelukkig kwamen juist Vincenzo en zijn vrouw (broer en schoonzus van Dorino – onze Italiaanse ”land”buurman) langs om een taart voor onze verjaardagen te brengen. Wij waren in shock, maar Vincenzo bood meteen aan om met ons aangifte te doen en op weg naar de politie, vlak voor de grote weg naar Ostuni, vonden we de auto in een veldje. Er stonden 5 man van een beveiligingsdienst omheen en zij waren zo aardig om ons te helpen met het terugslepen van de auto naar de piazza. Dat was nodig, want buiten dat de dieven de accu en wat andere kleinere onderdelen hadden gestolen, was de auto compleet leeg van binnen. De voorstoelen en achterbank hadden ze eruit gesloopt en het reservewiel lag op de plek van de bestuurdersstoel. Het lijkt een job op bestelling, want de auto is niet volledig gestript en eigenlijk hebben we mazzel dat de auto – zonder onnodige beschadigingen – sowieso is teruggevonden. Na de uiteindelijke aangifte, die waarschijnlijk in een la verdwijnt (ik heb nog nooit zo’n ongeïnteresseerde politievrouw meegemaakt) gingen we lunchen bij Mina en Dorino. Mina wilde even moeder voor ons zijn en dat gaf een goed gevoel. Ze houden ons in de gaten, bellen en komen af en toe langs, ook dat doet goed. We gaan als Roberta hier weer is een afspraak maken met die beveilingslui, want alhoewel we ons niet echt onveilig voelen – de eerste paar dagen was het (voor Rosie) wel moeilijk om in slaap te komen – is het een fijn idee dat er ergens een alarm afgaat en er meteen iemand komt als er ongewenste individuen je huis of terrein binnendringen. We hebben geen hond of geweer (en dat is in de ogen van Italiaanse mannen erg vreemd) en zijn natuurlijk maar 2 meisjes op een ’s winters vrij leeg platteland.

Moeders met Muis en Leroy

Gelukkig hebben we nu de Punto en kunnen we ons verplaatsten. Na 6 opfris-rijlessen van een half uur (voor het astronomische bedrag van 70 euro in totaal) moet ik het nu zelf doen. De zenuwen zijn al behoorlijk gekalmeerd en ik probeer elke dag een ritje te maken. Met mijn moeder, die hier 8 dagen rondom onze verjaardagen was, ben ik een paar keer naar Ostuni gereden en langzaamaan begint het te wennen. Helemaal alleen in de auto vind ik nog wel beetje eng, maar ook dat zal er wel bij horen. Ook Rosie zit nu rustig naast me en als ze zelf rijdt, dan vindt ze het een lekker autootje.  Het bezoek van m’n moeder was trouwens erg gezellig en relaxed. Onder het genot van kopjes thee en meegebrachte Sinterklaaslekkernijen hebben we veel gekletst en veel spelletjes gedaan. De poesjes vonden haar schoot wel heel erg lekker en Trixie liep het liefst met haar modderpootjes over haar bed. Met Foxy ging het de afgelopen dagen wat minder goed. Ze at amper en verloor steeds meer gewicht. Voordat we ons echt zorgen gingen maken, was het alweer over, we denken dat er een flinke haarbal in de weg zat en die zullen we een dezer dagen wel ergens terugvinden Het is nu een beetje de omgekeerde wereld. De “wilde” buitenkatten zijn gevulder dan de binnenkatten. Leroy wordt echt een grote dikke kater, maar hij blijft een lieverd. Als ik buiten bezig ben, dan komt hij altijd “helpen” door over de net gelakte schuurvoer te lopen, of terwijl ik in een onmogelijke positie de hoogste takken van een te snoeien boom probeer te bereiken zit hij alleen maar kopjes te geven. Muis maakt in ieder geval dankbaar gebruik van zijn massa, hij is lekker warm en zacht om op te slapen.

Trixie in de Inbox

Er is weer een nieuwe kat bij, Hexe is de naam die Helga haar gegeven heeft, en die is een beetje onbetrouwbaar. De ene keer probeert ze vriendjes te worden met Muis en de volgende keer verkoopt ze haar een mep. We zijn er niet zo blij mee, maar wat kan je er aan doen? Ze zijn nu trouwens hun plekje in de trullo kwijt, maar we hebben een kattenluikje in de houten schuur gemaakt om ze zo toch een lekker plekje te geven. Leroy kan er nog net doorheen. Ze moeten nog wel even leren hoe het precies werkt. Trixie heeft een nieuw plekje gevonden als ze binnen is. Ze zit dan, heel logisch, in de inboxbakje op Rosie’s bureau Nu we hier voor de 2^e winter zitten, zien we dat de natuur zich herhaalt. De narcissen bloeien weer, de bomen hebben al hun bladeren verloren en zijn klaar voor de snoei. De wilde cyclaampjes schieten uit de grond, de vijgenbomen zitten in de knop en het onkruid groeit gestaag. Overdag is het een lekker temperatuurtje, maar de zon staat laag en het is om 4 uur ’s middags ronduit koud. Om half vijf schemert het voor zo’n 10 minuten en dan is het meteen avond. De poesjes snappen niet dat ze dan eigenlijk nog zeker een uur op hun eten moeten wachten en zitten voor de deur te wachten met z’n allen terwijl Hexe maar blijft zeuren….