De parel van de Piazza

Gehavende piazza

Op de valreep nog even een laatste geschreven bericht uit Puglia, want vanaf maandagavond gaan we live verslag doen vanuit Amsterdam. We hebben zin in ons (korte) bezoekje, maar het is ook moeilijk om de boel hier achter te laten. In goede handen weliswaar, want Roberta is er, maar er staat komende week zoveel te gebeuren dat het lastig is om los te laten. Alle eindjes zouden bij elkaar moeten komen, met als kers op de taart een geheel nieuwe piazza. Nu zijn ze bezig met het oude terras te verwijderen , dan komen maandag de leidingen en buizen en daarna wordt alles weer bedekt. We krijgen een eigen soort Dam, met keitjes. Vandaag was het een komen en gaan van allerlei werklui, die helaas onverrichte zake weer naar huis konden omdat de gravers nog niet klaar waren. Wel alles goed met iedereen doorgesproken, zodat we Roberta niet onvoorbereid achter laten. Morgen komt de timmerman om half 9 langs om de keukens van de lamia en trullo te bespreken en dan is zo’n beetje iedereen geweest. Dat wordt uitslapen na al die vroege ochtendjes (6 uur op om het hek te openen, maar ook om af te zijn van alle tollende gedachtes in m’n hoofd). Er is veel gebeurd, maar er moet helaas ook nog veel gebeuren.

Onze parel

Het heeft heel hard geregend, zo hard dat onze oude poepput bijna tot de rand is volgelopen met water. Rosie en ik hebben toen maar alle lampen opgehangen in de lamia en trullo en toen daarna het zonnetje ging schijnen zijn we aan het schuren en schilderen geslagen. Eerst met het mengsel aangeraden door onze stucadoor, maar toen dat eigenlijk meteen weer van de muren afbrokkelde zijn we overgestapt op onze oude vertrouwde methode: verf! Er moest wel een extra sessie schuren ingelast worden en dat is toch al niet een van mijn favoriete bezigheden. Je verandert binnen de kortste keren in een geisha en de stof zit tot diep in je oren. We zijn erg trots op het resultaat, de trullo is veranderd in de parel van de piazza. Hij doet bijna pijn aan je ogen. We hebben helemaal tot onderaan geverfd, alleen maar om een mooie foto te kunnen nemen, want met al dat werk aan de piazza, zijn die onderstukken juist het kwetsbaarst. Nou ja, het extra verfwerk is al ingecalculeerd en het tijdelijke eindresultaat geeft veel voldoening.

De poesjes laten zich even niet zien

Twee weken geleden kreeg Hexe haar nestje in het houten schuurtje. We moesten die dag naar Ikea en toen we terugkwamen, lagen alle 4 de kleintjes op de grond. Ze ademden nauwelijks en ze hadden nog steeds hun navelstreng. Hexe had de hele dag niet naar ze omgekeken en ze gingen dan ook snel dood. Een paar dagen later vond Rosanna nog een vijfde poesje onder de gootsteen van de campingkeuken. We waren behoorlijk ontdaan en Hexe heeft het moeilijk om ons vertrouwen weer te winnen. Rosie had een mooi plekje voor Tijgertje gemaakt om te kunnen bevallen, maar Hexe heeft het ingepikt. Tijgertje heeft toen ook voor een mandje in de schuur gekozen en is van de week bevallen van 4 kleine Leroy’s. Hoe het met hun linkeroog zit (die heeft Leroy namelijk niet), weten we nog niet want ze zijn nu nog helemaal blind Ook hun achterlaten wordt moeilijk, maar we zijn blij dat we ze in ieder geval veilig weten. Tijgertje is echt een supermoeder en laat ze geen moment alleen (behalve voor het doen van haar behoefte). De dag voor de bevalling was ze behoorlijk agressief, naar Hexe en naar Trixie, maar tegen Muis en Leroy was ze juist poeslief en zocht ze constant toenadering. De natuur is mooi.

Aan iedereen die we misschien niet zien in Amsterdam…… Neem het alsjeblieft niet persoonlijk op. We hebben het heel erg druk en na alle verbouwperikelen willen we ook een beetje relaxed door de stad banjeren.