Biologische klok?
Bloeiende fave (verse tuinbonen, mmmm)
In Puglia, op een doodgewone doordeweekse zondag, word je om 6 uur wakker. Spoken er allerlei dingen door je hoofd met betrekking tot de klussenlijst en sta je, na zo’n anderhalf uur piekeren, maar op. Wasje in de machine, een paar kopjes koffie met shaggie, een beetje het nieuws lezen en dan is het inmiddels 9 uur. De was van de vorige dag is opgevouwen, de verse was wappert aan de lijn, het huis waar je wilt gaan verven is leeg geruimd, aangeveegd en het voorwerk kan beginnen. Het is dan half 11. Dit schema had ik me in Amsterdam nooit kunnen voorstellen. Het opstaan werd daar vaak uitgesteld tot na een heleboel kopjes koffie, shaggies, een uitgeplozen krant (inclusief de gedane cryptogram) en als we dan uiteindelijk om 4 uur gedoucht en wel waren (het was soms zo erg), gingen we pas nadenken over wat we de rest van de dag nog wilden doen. Zijn er dingen die we moeten doen? Gaan we de stad in? Hapjes bij De Gijs? Wat eten we vanavond? Ik moet zeggen….. het nieuwe leventje bevalt me beter! Maar er gebeurt wel iets raars met je als je in het buitenland woont. Op de een of andere manier voel je veel meer betrokkenheid met het land waar je vandaan komt, dan toen je er woonde. Ineens zijn de gebeurtenissen in dat land belangrijk om te volgen (ik ben nu veel beter op de hoogte van wat er allemaal in Nederland gebeurt) en het vreemde is, je betrekt het meer op je zelf. Als er iemand bijvoorbeeld in een trein naar Zaandam gegijzeld wordt, denk ik meteen dat het weleens mijn vader, of zijn vrouw, kan zijn. Als er een man van 43 uit de Staatsliedenbuurt overlijdt na een brand in zijn huis, denk ik meteen aan de vrienden van m’n zus die daar wonen. Ineens maak ik me veel meer zorgen om mijn dierbaren 2000 kilometer verderop en ook Rosanna herkent dat gevoel. Het is een verrassende ontdekking en ik ga ervan uit dat het zal wennen, maar het heeft me verbaasd. Rosanna is nu in haar vaderland, maar haar band met Nederland, en ook Engeland, is groot. Des te jammer is het dat BBC Entertainment (een compilatie van diverse programma’s van de normale BBC kanalen) niet meer wordt uitgezonden op TV. De dagelijkse soap EastEnders kunnen we niet meer volgen en alhoewel ze een beetje achterliepen bij de normale BBC, was het toch fijn iets van “thuis” te zien. Er wordt door Engelsen hier al hevig geprotesteerd tegen de beslissing van SkyTV en we hopen dan ook binnenkort weer te kunnen genieten van de ouderwets Britse humor. Die van de Italianen heb ik nog niet helemaal door☺
Pozzo imof
Op het moment is het stuk land aan de weg een geweldige puinhoop. We hebben bergen aarde en bergen steen. Ze zijn begonnen met het graven van het gat voor de pozzo imof en niet dieper dan 40 cm aarde begint de rotsgrond. Ongelooflijk hoe hard dat steen is en het voelt alsof we eventjes onze eigen steengroeve hebben. Nu snappen we waarom er zoveel kalk uit de grond kwam toen ze de waterput sloegen. Alle stenen die uit dat gat komen, worden hergebruikt voor een nieuwe muur aan de weg. Het hek wordt verplaatst en het oude hobbelige pad naar de piazza wordt onze eigen pineta (pijnbomenbos) ☺ De nieuwe oprijlaan met parkeerplaatsen zijn ook uitgegraven en die worden gefundeerd met het bouwafval van de overkant. Leuk hoor hoe zo alles een nieuwe functie krijgt. De schoorsteen is ook verlaagd en versmald, dit is om zoveel mogelijk zon op de zonnepanelen te kunnen vangen, want als alles goed is gaan die door! Er is geen vergunning nodig als je ze van de weg af niet ziet. Het worden dus geen rechtopstaande panelen, maar liggende. Het nadeel is dat je minder zon vangt, maar het voordeel is dat het hele plaatje van de piazza niet verandert omdat je ze niet ziet. Eigenlijk ben ik hier wel blij mee, want die opstaande panelen zijn niet echt een fraai gezicht. Er is verder ook hard gewerkt – er zijn zelfs extra tegelaars gekomen omdat de onze het zwembad van de Amerikanen moesten afmaken – zodat we al aan de slag zijn met het verven in ons toekomstige huis. De keuken, bijkeuken en badkamer zijn al klaar. Alle tegels zitten in het campinggebeuren op de muren en vloeren en het is eigenlijk nu nog een kwestie van afwerken en alles aansluiten op de pozzo imof. Daar moeten ook nog wat geulen voor gegraven worden. Al deze werkmannen verschijnen elke dag om zo’n uurtje of 7 op het werk. Ze kunnen zelf het hek in (die laten we open) en aan de slag. Af en toe worden we gewekt door een slijpmachine of een grote boor, maar meestal zijn we al wakker en soms zitten we om half 7 al aan de koffie met een heerlijke lange dag voor de boeg. ’s Avonds om 10 uur zitten we dan alletwee te gapen, maar het naar bed gaan stellen we dan toch nog maar even uit. Als we nog vroeger opstaan zitten we op het schema van alle mannetjes die hier aan het werk zijn en ik kan me vorig jaar nog herinneren hoe verbaasd (en geschokt) we waren dat iedereen hier zo vroeg aan het werk ging. Blijkbaar werkt de biologische klok hier anders dan in Nederland, want toen ik in een ver verleden elke ochtend om 6 uur opstond om naar mijn werk in Zoetermeer te gaan, ging dat tegen m’n hele natuur in kon ik daar niet aan wennen.
Waspinator
Roberta is hier nog een weekje geweest en het was goed om een en ander met elkaar te bespreken. Zij volgt de verbouwing van een afstandje en het was goed voor haar om te zien waar we eigenlijk mee bezig zijn. Ze had ook nog een aantal goeie ideeën en die kon ze meteen met de geometra Franco overleggen. Ze had aangegeven dat ze eigenlijk meer betrokken wilde zijn dan dat we in eerste instantie hadden afgesproken en we hebben besloten dat we het hele “bedrijf” met z’n drieën gaan doen. Dus samen beslissen, investeren etc. We hebben daar goeie afspraken over gemaakt en het voelt goed, alhoewel het voor Rosanna en mij wel even wennen is dat we niet zomaar tussen neus en lippen door een beslissing kunnen nemen (en dat is misschien maar goed ook). Rosanna heeft het trouwens lekker druk gehad met werk de afgelopen weken, dus die zat lekker aan de computer gekluisterd. We hadden ook wat tegenslag: een grote stroomstoring van wel 5 uur (en dat terwijl we afgesproken hadden om voor de eerste keer te skypen met mijn stiefbroertje die jarig was), de onlangs leeggezogen pozzo zat weer vol (met water deze keer) en het kan zijn dat dit kwam doordat het heel veel geregend had in een paar dagen. Verder liep het water in de douche en WC niet meer weg en het bleek dat er een hele grote klont waspoeder ergens dwars zat (nou, dat kan niet van ons zijn, ik gebruik altijd vloeibaar ☺). Gelukkig konden onze mannetjes deze twee euvels voor ons oplossen. Ook Rosanna’s computerschermen deden het ineens niet meer, net terwijl ze het zo druk heeft, en het lijkt erop dat de grafische kaart stuk is. De computer is nu in de reparatie en ze moet het zolang doen met de laptop gekoppeld aan een groot scherm. Er wordt meteen een airportkaart ingebouwd, zodat we in ons nieuwe huis niet nu al hoeven te beslissen waar de kabel van de satelliet heen moet. Ze kan haar werkplek dan overal maken. We zitten nog te wachten op de ramen en deuren. Het is ons niet helemaal duidelijk waarom ze er nog niet inzitten en zolang dat niet het geval is, hebben we ook nog geen keuken. Franco zit overal behoorlijk achteraan en wordt soms ook echt boos als afspraken niet worden nagekomen. Ik ben blij dat hij er is, boos worden is niet mijn sterkste punt. Het lekkere weer van de afgelopen week, brengt het zomerseizoen heel dichtbij. We hebben onze eerste wilde asperges gegeten…. Giuseppe kwam er mee aan en we hebben er samen een risotto van gemaakt. Ze groeien overal waar het land een beetje verwilderd is (ik moet toch eens bij ons achter op het land gaan kijken) en zijn zeer smakelijk. Het is een hele andere ervaring dan de witte sappige asperges uit de zandgronden van Limburg. Helaas ga ik die weer missen dit jaar. In een verdere voorbereiding op de zomer hebben we Waspinators opgehangen. Dit zijn nep-wespennesten (eigenlijk een lege zak in de vorm van een wespennest) en het schijnt dat als de koningin op zoek gaat naar een plekje om haar nest te maken – daar is het nu de tijd voor – ze uit de buurt blijft van een ander wespennest. Deze nepnesten moeten ze dus afschrikken en we hopen dat ze werken zodat we deze zomer en herfst minder last van ze hebben.
Hi Annett,
En rosanna natuurlijk. Wat een super verhalen. Ik volg jouw blog echt heel trouw. En kijk er echt naar uit. Het klinkt allemaal heel goed. Volgens mij hebben jullie het daar wel helemaal gevonden. Je zou er bijna jaloers van worden, maar dat ben ik niet hoor. Wel heel nieuwsgierig hoe het verder gaat. Maar daar kom ik vanzelf wel achter bij de volgende blog.
liefs Ingrid