Afgelopen dinsdag was weer een dag vol activiteit. De bomensnoeier had zijn maatje thuis gelaten en kwam alleen de laatste bomen doen. Hij nam uitgebreid de tijd voor zijn kopje koffie en het was leuk om hem over zijn familie en zijn bijna 1-jarige drieling te horen vertellen. Daarna kwam om 3 uur Luciano met 2 mannen om alle afgezaagde takken te strippen van de bladeren en die in kleine, brandbare porties te zagen. Helemaal achter in de tuin hebben ze een dikke slang (niet gevaarlijk) gezien. Mmm, de volgende keer maar niet meer met de slippertjes die kant op en Trixie goed waarschuwen. Gelijkertijd kwamen ook Mina en Dorino (de eigenaren van het land next door) om nog een aantal – door ons afgekeurde – spullen op de halen. De avond daarvoor hadden ze al een aantal dingen gehaald waaronder een 3-zits slaapbank (‘n monsterlijk zwaar en groot ding) die op het dak vervoerd werd. Hij had niet een imperiaal ofzo, maar met een matrasje eronder ging het ook. De buurman werd er bijgehaald om ‘m op het dak te krijgen en toen gingen ze pas bedenken hoe ‘ie vastgemaakt moest worden…. en waarmee eigenlijk? Uiteindelijk had onze vriendelijke Duitse buurman heel sterk touw en samen met een paar van onze spinnen werd ‘ie vastgezet. Vandaag herhaalde het hele spektakel zich weer, maar dan met een net zo lelijke 2-zits bank. Hopelijk komen ze ook vandaag weer veilig aan bij hun (2e) huisje aan zee. Terwijl de kettingzagende mannen steeds dichterbij kwamen, arriveerde ook de man van de satellietschotel en toen stond onze piazza vol met 4 auto’s en 7 mannen. Un casino!

Die avond waren we uitgenodigd bij de buren voor, wat we dachten, een drankje, maar ze hadden ook allerlei hapjes gemaakt en uiteindelijk lagen we pas om 2 uur in bed. Het was een hele gezellige avond en we communiceerden met elkaar in 4 talen (Engels, Duits, Italiaans en ook Nederlands met een Duits accentje schenen ze te begrijpen). Na het bier, de wijn en de grappa ging het ook steeds gemakkelijker J Ze hebben hun huis al een aantal jaren en konden ons een beetje vertellen over de omgeving. En….de geruchten blijken waar te zijn! In onze Contrada Tamburroni heeft Robert de Niro een huis. Je loopt in ons straatje richting zee, gaat de eerste rechts, dan weer links en rechts en eccola! Een groot huis met een golfbaan….niet te missen volgens de buren. Zij hebben hem nog nooit gezien, maar ik zit al te fantaseren wat ik tegen hem ga zeggen (“You talkin’ to me??” ben er nog niet helemaal uit), …waarschijnlijk niets, want ik ben altijd een beetje spastisch als het op bekende mensen neerkomt.

Op het moment is Luciano met zijn mannen bezig om alle bladeren te verbranden en al het brandhout voor de winter te verzamelen. Overal op het land zijn kleine brandjes aan het smeulen, gelukkig is het nog niet zo droog. We hoorden ze vanmorgen om half 6 langs de slaapkamer rijden en vlak daarna hoorden we ze alweer in de verte zagen…

Zo langzamerhand begint het er hier weer wat geciviliseerder uit te zien. De muurtjes en randjes zijn mooi wit, het okselhoge onkruid is gewied, de bomen geknipt en het land is weer aangeveegd. Nu nog de kalk van het graven van de pozzo vermengen met de grond en we kunnen aan de slag met gezellige plantjes, bloemetjes en kruiden. Ook wil ik een groentetuin aanleggen, maar daarvoor moet ik eerst het internet raadplegen qua plek (wel of geen zon) en wanneer je moet beginnen met planten etc. Ik heb geen flauw idee.

Rosanna is op het moment lekker aan het werk. Sinds gisteren hebben we internet via de satelliet en het werkt deze keer echt! Nu nog proberen om ons contract bij de eerste provider te annuleren, zij kunnen ons tenslotte niet voorzien van de juiste verbinding terwijl ze wel zeggen dit te kunnen. Ach, als dat niet lukt, dan is het pech. We waren trouwens toch genoodzaakt om nog een keer kontakt op te nemen met onze vriend, de loodgieter. In de hoek waar de nieuwe stortbak (en de watertoevoer) is geplaatst begonnen zich zwarte schimmelplekjes te vormen. Het begon met een paar vlekjes rond het stopcontact in de slaapkamer en nu zit het in die hele hoek (ook in de gang). We waren bang dat er toch een buisje niet helemaal waterdicht in de muur zat gemetseld, maar uiteindelijk bleek het toch het vocht te zijn van het cement en de stuc, die door het warme weer zich een weg naar buiten baant. Het is inderdaad een droge schimmel, die je eraf kan vegen, dus we geloven zijn verhaal wel. We spraken af om half 9…en hij kwam (dat wel) om 3 uur ‘s middags. Wat is het toch met Italianen en afspraken? Of ze komen niet, (en je hoort ook helemaal niets) of ze zitten ‘s ochtends al een uur te vroeg te wachten tot ze naar binnen kunnen of ze komen gewoon een heleboel uren te laat. Het is even wennen en gelukkkig zijn we in principe gewoon thuis, maar het maakt me onzeker of ik wel helemaal goed begrepen heb wat er afgesproken is. Ik heb me aangeleerd om de afspraak te herhalen, voor de zekerheid, en het blijkt dat er niks mis is met mijn begrip van de taal, maar dat het blijkbaar moeilijk is om je aan een afspraak te houden.

Heel erg bedankt trouwens voor alle reacties op onze blog. Het is leuk om te merken dat ‘t gelezen en gewaardeerd wordt!