Cupola trullo
De verbouwing is inmiddels full swing aan de gang. ’s Ochtends om 7 uur haalt het wekkertje me uit mijn fijne dromen, omdat het hek open gemaakt moet worden voor de mannen. Daarna kruip ik terug in mijn bedje en word dan even later weer gewekt door zingende zagen en drummende boren. Meestal tenminste, want het wil ook nog weleens gebeuren dat ze stilletjes aan de slag gaan en we dan gewekt worden door 7 verschillende mannenstemmen die op dat moment van mij, in pyjama, willen horen waar die stopcontacten nou precies moeten komen. Mmm, er komt dan niet het beste in me boven. Het meeste dril- en freeswerk is nu (hopelijk) achter de rug. Alle leidingen (zowel water als elektriciteit) zijn gelegd en nu moet er nog water en stroom doorheen gaan lopen, maar in ieder geval kan de stukadoor aan de slag. Deze stukadoor heeft voor ons een heel mooi koepeltje op de trullo gemaakt, terwijl zijn hulpje(s) op en neer met zware materialen op de smalle trappetjes balanceerden. Petje af voor die jongens!
Alle bomen zijn nu gesnoeid en sommigen beginnen zelfs al weer uit te lopen. Ook heb ik een grote plek onkruid- en stenenvrij gemaakt voor de moestuin. Hij wordt groter dan vorig jaar, omdat ik dat aandurf, maar ook omdat we een heleboel zaadjes hebben. Ik ben ook helemaal geïnspireerd door Jamie Oliver. Hij is op de Italiaanse TV met zijn programma “Jamie at home” en kookt vanuit zijn eigen tuin. Het boek dat bij deze serie hoort kregen we opgestuurd van een aantal vriendinnen, dus alle recepten waarvan het water ons van in de mond loopt, kunnen we zelf maken (in principe dan :-)). Tijdens het programma (en ook in het boek) legt ‘ie ook uit hoe je dingen zaait enzo en het klinkt allemaal kinderlijk eenvoudig. Ik ben benieuwd hoe mijn zaailingen het gaan doen, in ieder geval staan de bloemkool, basilicum en aubergines in huis te ontspruiten. Ze kunnen nog niet naar buiten, want de kans op vorst een dezer dagen is vrij groot. Ik ben een echte Jamie-fan, zelfs als de Italiaanse TV vergeet de keuzemogelijkheid om het in de originele taal te horen aan te zetten.
Nieuwe elektriciteit in de Lamia
Rosie heeft nieuwe stoelen voor de Alfa via internet op de kop weten te tikken. Ze stonden in Rome, dus Roberta is met de auto hierheen komen rijden. Ze zien er prachtig uit (mooier dan de vorige stoelen) en nu moeten ze er nog ingezet worden. Dat wordt nog een fijne, maar pittige klus voor Rosie. Nu gaan we aan de slag om een wat veiligere plek achter te maken, zodat de auto niet meteen vanaf de weg te zien is en belangrijker nog, is mee te nemen. We gaan in ieder geval een hek aan de hele voorkant plaatsen en wie weet ook nog wel op een stuk van de zijkant, waar de boel er min of meer verlaten bijligt. Het zal nog wel even moeten wachten, want inmiddels ligt er een grote berg met puin in de weg. Ik ben gestopt met het verplaatsen van het puin naar de oude pozzo nero, want ik werd afgeleid 🙂 Allerlei andere kleinere klusjes kwamen er ineens tussendoor. Eerst heb ik getracht van de allergrootste brokken een muurtje door te trekken, maar die zijn zo verdomde zwaar dat het niet heel erg opschoot. De dag daarna had ik zo’n vermoeide rug, dat het geen goed idee was om met zware kruiwagen heen en weer te rijden, dus ging ik op een andere plek kleinere stenen verzamelen om die weer ergens anders te rangschikken. Het hele land ligt er bezaaid mee en het geeft een erg rommelige aanblik (dit klinkt wel heel erg tuttig) als er verder niks omheen groeit. Ook hier ben ik mee gestopt, nu omdat het te koud werd. Verder getracht 2 bremstruiken te verplaatsten die in de weg staan, maar de wortels zitten zo diep en lopen door tot onder badkamer van de lamia. Ik heb nog een beetje hoop om ze er levend uit te krijgen nu het geregend heeft en de grond wat zachter is, maar volgens Giuseppe kunnen ze waarschijnlijk niet meer gered worden. Dat wordt afzagen en maar hopen dat ze dan stoppen met groeien. Er zit nog geen echt schema in mijn werkzaamheden, het is meer hapsnap, maar niks doen gaat ook niet want dat maakt me vreselijk onrustig.
Badkamertje Trullo
Op het moment is Roberta hier en het is altijd goed om weer wat puntjes op de i te zetten. Omdat de trullo zo’n rare vorm heeft, met allerlei bogen, lage plafonds en kleine nisjes is het behoorlijk passen en meten. Vanmorgen hebben we uitgebreid met de geometra gesproken en nu kunnen we verder plannen maken over keukens, badkamers en slaapbanken. Dat valt nog niet mee 🙂 Ik mag van haar geen stuc van de muren in de trullo (en lamia) afbikken. Voornamelijk omdat dat veel te veel tijd gaat kosten, dus daar komen mannetjes voor en ik kan ze wel helpen natuurlijk. Ik geloof niet dat ik dat heel erg vind. Wel gaf de stukadoor me een goed recept voor het verven van de buitenkant van de huizen. Veel sterker dan verf, maar ook veel beter ademend, zodat de verf niet zo snel van de muur afbrokkelt. Zeker laag bij de grond is vocht een probleem. Maar goed, verven kan pas als de temperatuur wat hoger is en de werkzaamheden min of meer achter de rug zijn. We komen eind maart voor een weekje naar Amsterdam en dan wil ik eigenlijk alles geverfd hebben, want half april komen mijn vriendinnetjes van de middelbare school alweer en met de meivakantie zijn we al helemaal volgeboekt! Roberta komt dan op de huizen en katten passen en mocht het nodig zijn, dan kan ik haar misschien verleiden tot het ter hand nemen van een kwast.